Να φταίω θέλω

Αυτό για την Άννα την εν ουρανοίς που δεν ήταν βεβαίως η Καρένινα. Είτε μπακάλισσα τη φώναζαν είτε Βλαχογιάναινα -λες κι είμαστε Ρώσοι. Αλλά αυτά πια δεν έχουν πλέον καμιά σημασία για κανέναν πλην ενός Νίκου και μιας Στέλλας που κάθε χρόνο τέτοια μέρα ξυπνάνε μ' έναν ασήκωτο ουρανό να τους βαραίνει το στήθος και μια σταγόνα αίμα που ρέει στο μάγουλο σαν δάκρυ που τρελάθηκε. Στην πόλη μας δεν φτάνει τρένο πια κι αυτό που είχαν βάλει τα τελευταία χρόνια νομίζω το σταμάτησαν ξανά στο Άργος. Κι όμως. Πόσα τρένα μαμά, πόσοι μουτζούρηδες μας πήγαιναν στην πόλη που έμελλε να μας χωρίσει για πάντα; Όποιος θυμάται φταίει; Άσε μας κάτω. Να φταίω θέλω.

Ώρες ώρες αισθάνομαι ότι η ζωή έχει μια δική της δικαιοσύνη που δεν θα καταλάβουμε ποτέ. Σου παίρνει κάτι σε τσακίζει κι ύστερα από χρόνια πολλά, εκεί που κοντεύεις -τάχα μου- να ξεχάσεις σου επιστρέφει αυτό που σου πήρε σε… βελτιωμένη εκδοχή. Με απλά λόγια, προσωπικά τη μέρα που πέρασε είχα να γιορτάσω δυο άλλες Άννες. Την παιδική μου φίλη από το Ναύπλιο που κάθεται εκεί και με περιμένει υπομονετικά ελπίζοντας πως κάποτε θα γυρίσω για πάντα και μιαν άλλη που γνώρισα πριν από 14 χρόνια και με πήρε από το χέρι, 40 χρονών φυτό εγώ, να μου διδάξει από την αρχή πώς κάνει κανείς τα πρώτα του βήματα, πώς λέει τις πρώτες του λεξούλες μέχρι να γίνει… άνθρωπος κανονικός και να μην τον λένε πια Στρέλλα. Κάποτε λέγαμε σχέσεις ζωής ή φιλίες και είχαν ένα εκτόπισμα αυτά τα λόγια. Σήμερα είναι σαν το υδρογόνο για τα ιπτάμενα σκυλιά Δαλματίας σε μπαλόνι για τα μικρά παιδιά που αργά αργά ξεφουσκώνουν και χάνονται. Οπότε δε λέμε τίποτα, δεν χαρακτηρίζουμε, μένουμε κοντά και αγαπάμε και στηρίζουμε και ευλογούμε τους θεούς που δεν μας παράτησαν εντελώς. Πέραν των όσων φέρουν αυτό το όνομα επιτρέψτε μου αφιερώσω το κομμάτι στο συνάδελφο από τα Ιωάννινα κ. Αλέξη Λιόλη με τον οποίο είχαμε μια σχετική συζήτηση αυτές τις μέρες.

Παίζει το Χαμός από αγάπη με τη Μαρία Φαραντούρη
Κατάλαβες γιατί ορισμένα τραγούδια δεν πεθαίνουν ποτέ Γρηγόρη; Πόσο μετράει αυτό; 30 χρόνια; 35; Αν ήταν άνθρωπος θα είχε τώρα παιδιά και θα κινδύνευε και από τη γρίπη των χοίρων. Ενώ τώρα δεν κινδυνεύει από τίποτε. Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα υπάρχει κι αυτό για να δείχνει ένα τόσο δα κομματάκι από το ψηφιδωτό του μεγαλείου τους. Κι αν το έχεις παρατηρήσει και στα βιβλία που διαβάζουμε και στις ταινίες που βλέπουμε τα πιο σημαντικά πράγματα είναι απλά. Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους. Είδες μ' ένα Λόρκα κι ένα Μίκη πόσο εύκολα έστριψα από το προηγούμενο πένθος;

Αν φορέσω τη φανέλα σου θα την πάρεις πίσω κόκκινη κι αν προσπαθήσεις να μπεις στα παπούτσια μου θα σε πετάξουν έξω όλοι οι δρόμοι που περπάτησα μόνη μου. Γι αυτό ας μείνει ο καθένας στα ρούχα του, σ αυτά που ξέρει ή συνήθισε να γνωρίζει, σ' εκείνα που ανιχνεύονται εύκολα όταν θες να πάς γρήγορα παρακάτω. Αλλιώς θ' αρχίσουν οι βαθύτερες συνδέσεις, τα ουσιαστικότερα αισθήματα κι άλλο ένα δράμα θα στηθεί στο σανίδι της καρδιάς μας. Γιατί ντε και καλά δράμα; Ε, όσοι ανέβασαν κωμωδία πήγαν νωρίτερα στα δικαστήρια για την επιμέλεια των παιδιών.

Καιρό είχαμε να παίξουμε Μαρία Βουμβάκη. Ξέρετε το μουσικό ραδιόφωνο ως, ας το πούμε, επάγγελμα είναι μια διαρκής ανακάλυψη αν δεν θες βεβαίως να παίζεις τα ίδια και ίδια. Είναι τόσο πολλά τα τραγούδια που μπορείς να διαλέξεις, τα τραγούδια τα δικά μας λέω όχι το οι παντρεμένοι δε γιορτάζουνε ποτέ, είναι τόσο πολλά που προσωπικά κάθε Τετάρτη καθώς ψάχνομαι όλο και κάτι ξεχασμένο βρίσκω και μετά που τελειώνει η εκπομπή νευριάζω που δεν θυμήθηκα κι αυτό κι εκείνο και το παράλλο. Δεν σας κόφτει εσάς τον πόνο μου λέω. Επιτρέπεται;

Η κλασική Τσιμεντούπολη εκσυγχρονισμένη σε μια πιο τζαζ ατμόσφαιρα από τον Βασίλη Ρακόπουλο. Προσωπικά προτιμώ την πρώτη της εκτέλεση την κλασική αλλά επειδή εσείς οι νεότεροι είστε πιο ανοιχτόμυαλοι σκέφτηκα ότι μπορεί να σας αρέσει έτσι. Ούτως ή άλλως σ' αυτό το τραγούδι όπως και στα περισσότερα της Αρλέτας η ερμηνεία και οι στίχοι είναι το ψωμί. Ε, όποιος πεινούσε βρήκε και πάλι να χορτάσει νομίζω.

Παίζει το Άνοιξε άνοιξε με την Αργυρώ Καπαρού

Άλλη μια πειραγμένη ενορχήστρωση, ο Γιώργος Ζαχαρίου είναι υπεύθυνος εδώ, αλλά εμένα μου αρέσει πολύ ο τρόπος το λέει η κυρία Αργυρώ Καπαρού. Χωρίς το μεράκι των παλιών πρώτων εκτελέσεων και χωρίς το αίμα της Φλέρυς Νταντωνάκη στα Λειτουργικά. Το ερμηνεύει με μια νέα αθωότητα θα έλεγα, χωρίς περιττό πάθος χωρίς στεγνή επίδειξη φωνητικών δυνατοτήτων. Ναι η απλότητα είναι πάλι που καθαρίζει. Τώρα όσοι είστε από τους χρόνιους ασθενείς του Ιατρείου και ξέρετε τι παίζουμε και που παιζόμαστε παρακαλώ βαθειά εισπνοή εκπνοή, χαλαρά στην πολυθρόνα ,ε και λίγο αλκοόλ δεν θα έβλαπτε. Για πάμε να ακούσουμε προς τι όλα αυτά.

Παίζει το Μεγάλωσα μετην Χάρι Αλεξίου

Αυτό το τραγούδι θα μας πάρει χρόνο πολύ για να έρθουμε σε διάλογο μαζί του. Είναι σαφέστατα και μακράν το καλύτερο τραγούδι από τον τελευταίο δίσκο της Χάριτος Αλεξίου -μη σας πω κιόλας πως αυτό το κομμάτι είναι και όλος ο δίσκος. Αυτή είναι η πλήρης του εκδοχή. Στο τέλος υπάρχει και μισό με την ένδειξη ότι είναι η κατάλληλη για ραδιοφωνική μετάδοση! Πολλοί καλλιτέχνες το κάνουν αυτό εδώ και χρόνια και γίνομαι Τούρκος. Θα μου πεις προσπαθούν να εξασφαλίσουν τη ραδιοφωνική του μετάδοση. Όχι δεν θα στο πω. Όποιος φοβάται να μεταδώσει ένα τραγούδι διάρκειας σχεδόν 7 λεπτών τότε ή το τραγούδι είναι για πέταμα ή ο ίδιος είναι εγκιβωτισμένος στα στερεότυπα που θέλουν τα τραγούδια τρία άντε τέσσερα λεπτά. Αν φοβάσαι πως θα χάσεις τον ακροατή σου, φροντίζεις να τον έχεις συναισθηματικά δεσμευμένο με τα πριν και τα μετά μιας τέτοιας περίπτωσης τραγουδιού. Θα επανέλθουμε πολλές φορές όμως γιατί το κομμάτι αυτό έχει και πολλές αναγνώσεις και σηματοδοτεί κάτι που λίγοι τραγουδιστές τολμούν. Θα τα πούμε πάλι σύντομα

Ε όχι και λαδομπογιά -στην καρδιά- καλή μου. Και μυρίζει και γυαλίζει. Μια ριπολίνη καλύτερα; Ένα πλαστικό; Μ αρέσει έτσι, να σου λένε: το μυαλό σου μην το καις έχοντας καλά κρυμμένα τα σπίρτα στην τσέπη τους. Ήθελα εγώ να το κάψω; Πες έγινε βραχυκύκλωμα και άρπαξα. Πες έβαλα σαν παιδί το δάχτυλο στην πρίζα και με πέταξε σε άλλη ζωή. Ατύχημα; Μπα… δυστύχημα. Γιατί καθώς φάνηκε δεν επανήλθα.

Παίζεται το Μη με κλειδώνεις του και με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη

Είναι η δεύτερη φορά που μεταδίδω το κομμάτι αυτό από τον τελευταίο δίσκο του Αλκίνοου Ιωαννίδη και δεν εχω καταφέρει να ερθω σε διάλογο μαζί του. Χρόνια, πάρα πολλά χρόνια είχε να με νικήσει έτσι ένα τραγούδι

Πουλάει το CD χιλιάδες φύλλα

Κίτρινα λόγια με σινιέ ξεφτίλα, Εδώ ακριβώς είμαστε. Μόνο που πλέον δεν πουλάει αποκλειστικά η μοναξιά χιλιάδες φύλλα. Εξίσου ή και περισσότερο πουλάει η αποδεδειγμένη ή η στημένη διαφθορά, τα σκάνδαλα της προσωπικής ζωής γνωστών ατόμων, οι πολιτικές ίντριγκες όταν εχουμε εκλογές- εθνικές ή κομματικές. Και πιο πολύ από όλα πουλάει χιλιάδες φύλλα το cd το DVD το βιβλίο-πατάτα που προσφέρουν απλόχερα οι εφημερίδες για να δουν αριθμούς που δεν θα τους στείλουν στο οξυγόνο. Τι κάνεις; Είχα ρωτήσει μια φορά στο τηλέφωνο τη συχωρεμένη Βίκυ Βανίτα. Ψωνίζω και ντύνομαι από τα περιοδικά απάντησε με τον πικρό σαρκασμό της. Ήταν ακόμα η εποχή που πρωτοπορούσαν τα γυναικεία κυρίως περιοδικά και έδιναν δώρο από σαγιονάρα μέχρι σινιέ τσάντα και από ακυκλοφόρητο άρωμα σε δείγμα μέχρι φουλάρι για τις κρύες νύχτες κάθε εποχής. Συνεχίζουν να κάνουν το ίδιο αλλά ο μεγάλος τζόγος γίνεται με τις εφημερίδες κάθε Κυριακή. Κάποτε παίρναμε μιαν εφημερίδα για να διαβάσουμε το Γιώργο Βότση, σήμερα την παρακολουθούμε άναυδοι ν' απευθύνεται στον κ. Χρυσοχοΐδη και να του λέει φτύνεις επάνω φτύνεις τα μούτρα σου φτύνεις κάτω φτύνεις τους όρχεις σου –διατυπωμένο όχι στην καθαρεύουσα βεβαίως. Πόσο πιο κάτω έχει; Πολύυυυ, πάρα πολύυυυυυυ. Δέστε τις ζώνες σας ανάψτε τσιγάρο και κάντε καμιά προσευχή στους θεούς όταν θ' αρχίσουν οι μεγάλες αναταράξεις. Κατά τα άλλα… καλησπέρα σας.

Πάντως κι εγώ θα ήθελα να πω μερικές κουβέντες στον εν λόγω υπουργό, κι επειδή τα γαλλικά  μου δεν είναι επαρκή, λέω να μιλήσω στην έρμη τη μητρική μας γλώσσα. Που θα πάει αυτή η ιστορία κ. υπουργέ; Κυκλοφορείς στο κέντρο της Αθήνας (αλλά και σε πολλές συνοικίες) και κοντεύουν να είναι περισσότεροι οι αστυνομικοί από τους περαστικούς. Υποθέτω για την ασφάλειά μας το κάνετε αλλά σας βεβαιώνω ότι ως πολίτης καμιά μα καμιά ασφάλεια δεν νιώθω περπατώντας με όλους τους ένστολους γύρω μου. Σα να 'μαι στη Βηρυτό νιώθω, κάτι σε Αφγανιστάν, Αθήνα πάντως όχι. Πιάσατε τη 17 Νοέμβρη ενδεχομένως τώρα να κυνηγάτε τη 18 αλλά δεν είναι εικόνα πρωτεύουσας μη τριτοκοσμικού κράτους αυτή. Από τη μία η Ομόνοια που ανήκει πλέον στα κατεχόμενα από τους μετανάστες -με τους οποίους ασφαλώς και δεν έχω τίποτα αλλά δε γίνεται να στεγάζονται αγεληδόν στους δρόμους-, από την άλλη όλη η διαδρομή μέχρι το Σύνταγμα από τους κεντρικούς δρόμους γεμάτοι οπλοφορούντες αστυνομικούς δεν συνιστούν τους καλύτερους αγωγούς ασφάλειας για τους πολίτες. Μήπως να το ξανασκεφτείτε λίγο το θέμα;

Είδατε πόσο συγκοινωνούντα δοχεία είναι τα πράγματα στη ζωή; Ορίστε πέρασε και στους ερωτικούς στιχουργούς το φονικό ένστικτο. Τι μας είπε τώρα η Άλκηστις Πρωτοψάλτη; Σημάδεψε και ρίξε στο κεφάλι, κι αυτό διηγούμενη την ιστορία ενός ζευγαριού που μάλλον οδεύει στο: καλύτερα να μείνουμε δυο φίλοι. Το κανιβαλίζω συνειδητά το θέμα γιατί ήδη μπήκαμε στον Δεκέμβριο των σκοτωμών. Σαν και πριν από λίγη ώρα στις 2 του Δεκέμβρη σκοτώθηκε σε ατύχημα ο 31χρονος και πάρα πολλά υποσχόμενος ηθοποιός Κωνσταντίνος Παπαχρόνης και λίγες μέρες μετά δολοφονήθηκε από αστυνομικό ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος. Τις συνέπειες αυτού του φονικού τις θυμάστε. Για έναν μήνα σχεδόν η Αθήνα  μετατράπηκε σε πεδίο πολέμου, φωτιές, ληστείες, έκτροπα πάσης φύσεως. Δεν θα το προχωρήσω πιο βαθιά το θέμα έχει πολλά επίπεδα και αναγνώσεις αλλά θα επανέλθω στο αρχικό μου αίτημα: αφού ντε και καλά πρέπει να αστυνομευόμαστε μήπως να γίνεται λίγο πιο διακριτικά; Ή να το πάρουμε απόφαση ότι ζούμε στην αγαπημένη μου Γκάνα;

Ποιος είπε ότι δεν εχουμε ωραία τραγούδια, υπέροχες φωνές; Κάποιος βαρήκοος φαντάζομαι. Μ' έχει πιάσει απόψε το πολιτικό μου. Πριν μπούμε πάλι στα ιατρικά τρώγομαι να σχολιάσω κάτι ακόμα. Τι ήταν ρε παιδί μου αυτή η Κυριακή που πέρασε: Όχι δεν λέω για το πένθος των πρασίνων από το 2-0, για το άλλο το απίστευτο. Από το Ξεκάθαρα Ντόρα, το Τώρα Ντόρα, και το Ντόρα Ντόρα Ντόρα που έλεγε και μια γιαπωνέζικη ταινία χωρίς το Νι μπροστά, πώς ξεπετάχτηκε ένας Αντώνης; ΑΝ μιλάμε για ανατροπή. Δεν ξέρω πώς τα πήγαν τα γραφεία στοιχημάτων αλλά τα κοινά μυαλά μάλλον τινάχτηκαν στον αέρα. Προσωπικά δεν με κόφτει, ως παρατηρητής μιλάω. Α και ως πολίτης που βλέπει τη δεξιά να ξαναπαίρνει το προϊστορικό της πρόσωπο. Ω παίδες, ευλογείτε.

Παίζει το Με σημάδεψες με την Αρλέτα

Εξαιρετικά το είχε πει το κομμάτι σε πρώτη εκτέλεση πριν από αρκετά χρόνια ο Πέτρος Γαϊτάνος αλλά γιατί τώρα που το ακούω από την ίδια τη δημιουργό του με ματώνει πιο πολύ; Είναι η σχεδόν ιερόσυλη ησυχία με την οποία αφηγείται μια τόσο προσωπική μετωπική σύγκρουση η Αρλέτα που με αναστατώνει έτσι; Δεν ξέρω. Πάντως η αλήθεια βρίσκεται εκεί, όποια ερμηνεια του κομματιού κι αν διαλέξει κανείς: Όλα τα άλλα ήταν κομμάτια από σένανε. Έκτοτε τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρά μου και βγαίνω εγώ, πάνω από 20 χρόνια τώρα, περιφέρομαι σε όνειρα άλλων γιατί δεν αντέχω το δικό μου, ξαγρυπνώ πάνω από φωλιές πουλιών ακούγοντας το νανούρισμα της μάνας στα παιδάκια που έχει κάτω από τα φτερά της. Σπίτι γυρνάω το πρωί, όταν έρθει το φως όταν ξημερώσει και αλλάζω κάθε μέρα σεντόνια λες και πρόκειται ένα ατσαλάκωτο ύφασμα να με γλιτώσει από το δικό μου τσάκισμα.

Ήταν το ποίημα του Κων/νου Καβάφη Μακριά σε πρώτη μετάδοση από το Β΄ Πρόγραμμα και το Ιατρείον ασμάτων. Προέρχεται από ένα cd αφιερωμένο στον Αλεξανδρινό ποιητή που θα κυκλοφορήσει λίαν συντόμως με την Οδό Πανός του Γιώργου Χρονά. Η επιμέλεια του δίσκου έγινε από τον Αντώνη Μποσκοΐτη ο οποίος και μας παραχώρησε αυτό το δείγμα. Η μουσική είναι του Μιχάλη Τρανουδάκη (τον θυμάστε; Ωραίος συνθέτης από το 1980 που χάθηκε κι αυτός κάπου στο δρόμο) και η ερμηνεία του Παντελή Θεοχαρίδη που θεωρώ απαράδεκτο η παρουσία του στη δισκογραφία να έγκειται σε συμμετοχές. Να μείνουμε όμως στην …περιοχή Καβάφη.

Έτσι σκιαγράφησε με λόγια τον μεγάλο ποιητή ο Ηλίας Κατσούλης λίγο πριν μας αποχαιρετήσει. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβαν ο Νότης Μαυρουδής ατη μελοποίηση και ο Σταμάτης Κραουνάκης στην ερμηνεία, το ωραίο αποτέλεσμα μόλις το ακούσαμε. Δεν το λέω με σιγουριά, το σκέφτομαι καιρό όμως. Έχω την εντύπωση ότι ο Κ. Καβάφης είναι ο πλέον μελοποιημένος ποιητής τελικά. Είναι μεγάλη η αναμέτρηση για τους μελοποιούς του κι εχουμε ακούσει και τέρατα είναι η αλήθεια, αλλά προσωπικά θεωρώ άξιο λόγου ακόμα και το ν' αποτυγχάνεις να περικλείσεις στη δική σου τέχνη ένα τέτοιο ανάστημα.

Παίζει το Όταν σου λέω πορτοκάλι με τους αδελφούς Κατσιμίχα

Αυτό δεν είναι τραγούδι παιδί μου, θρίλερ είναι. Κι όμως πόσο οικείο! Το πατρικό πουλήθηκε ως τελευταία πράξη εξορκισμού μιας ανομολόγητης οικογενειακής κατάρας, υπάρχει όμως ο καθρέφτης. Τον έχει ο αδελφός μου αλλά πρόκειται να μου τον φέρει, ισχυρίζεται πως δεν χωράει αλλά ξέρω καλά από ποιους ίσκιους θέλει να απαλλαγεί. Εγώ πάλι τον περιμένω πώς και τι. Μολονότι ξέρω ότι θα με στοιχειώσει. Δεν ξέρω. Πεθύμησα να δω λίγο τη μάνα μου και το ξανθό μουστάκι στο κάτασπρο κεφάλι του πατέρα.

Αι γενεαί πάσαι

Aφιερωμένο στη μνήμη της πιο θλιμμένης αλλά και της πιο οργισμένης Κατερίνας που γνώρισα στη ζωή μου η εορτή της οποίας πέρασε προ 5 περίπου λεπτών. Κάθε αφορμή γίνεται αιτία να θυμηθούμε τους τραυματίες της συνείδησής μας, τα καμένα χαρτιά, τα τρομαγμένα μυαλά, τους ανθρώπους οι οποίοι έζησαν τόσο ανήσυχοι που, και τώρα που έχουν φύγει, έχουμε ακόμα στ' αυτιά μας το λαχάνιασμά τους. Απόψε το Ιατρείο θα είναι ένα μικρό ντέρμπυ που δεν επιδιώκει να βγάλει νικητή ούτε καν να φέρει ισοπαλία. Θέλει απλώς να δει τι θα σας αγγίζει περισσότερο εδώ κι απόψε. Κι όταν λέω ντέρμπυ εννοώ ότι θ' ακούσουμε σχεδόν ισόποσα τραγούδια από την απολύτως νέα γενιά αλλά και από εκείνους που για δεκαετίες μας έκλεψαν την καρδιά. Όλες οι υπόλοιπες Κατερίνες που γιορτάζατε μέχρι πριν από λίγο, διαλέξτε ένα τραγούδι από αυτά τα οποία θ' ακολουθήσουν και κρατήστε το σαν δώρο από το ιατρείο μας. Σε γενικές γραμμές… καλησπέρα σας.

Παίζει η Αλεξάνδρας με τη Νατάσσα Μποφίλιου

Ξορκίζεις με μέσο το χρόνο και τη μνήμη κάθε συναίσθημα που σε φοβίζει. Στις φωτογραφίες σε βλέπω συνέχεια να περπατάς μια διαδρομή που δεν έχει αρχή δεν έχει τέλος μόνο το λιπόσαρκο σώμα σου περιέχει και τον βιαστικό διασκελισμό σου. Τα χέρια συνήθως στις τσέπες τα μάτια μισόκλειστα. Μετέωρες σκέψεις που μπορεί ν' αποβούν επικίνδυνες, λες, αν σταθείς για λίγο. Μόνος σου διώχνεις. Μόνος σου αποχαιρετάς. Μόνος σου πλαστογραφείς τις ιστορίες για να έχεις άλλοθι σ' αυτό το ατέλειωτο περπάτημα. Και να γύριζε να δει τι θα 'χε γίνει; Θα καταλάβαινες ότι νοιάζεται κι εσύ δεν το αντέχεις. Αγόρι λιγομίλητο των σκοταδιών των ονείρων και των άγριων νερών που γράφεις τα όνομά σου μ' αλκοόλ στο δέρμα των ανθρώπων, τρέμω τη στιγμή που θ' ακουστεί ο κρότος της σιωπής σου. Γεράσιμε.

Μεγάλη κουβέντα σ' αυτή την ιστορία που μας διηγήθηκε η Δήμητρα Γαλάνη. Λέω γι αυτό το: μόνο όσοι τον σκότωσαν τον είδαν. Εκείνον. Τον ιδιαίτερο άνθρωπο, τον διαφορετικό, που κρατούσε φωτιά και μαχαίρι που δεν τον ήξερε κανείς, που κινιόταν μετέωρος ανάμεσα στους δυο κόσμους. Έτσι γίνεται πάντα στα φονικά. Όποιος σε πλησιάζει τον ξέρεις – γι αυτό τον αφήνεις άλλωστε να έρθει τόσο κοντά. Αν είναι Βρούτος το καταλαβαίνεις μόνο όταν αισθανθείς τη λεπίδα στη σάρκα σου. Ένα πολύ ωραίο τραγούδι με τον τίτλο Αίνιγμα, γραμμένο εξ ολοκλήρου από τον Βασιλικό, μέλος του σημαντικότερου κατά τη γνώμη μου συγκροτήματος που έχουμε αυτή τη στιγμή, των Raining Pleasure. Υπάρχει στον τελευταίο δίσκο της Δήμητρας Γαλάνη που ονομάζεται Πίξελ.

Μια ευαίσθητη ερμηνεία σ' ένα από τα νοηματικά ζόρικα τραγούδια του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Μια νέα φωνή, παλιά θα τη λέγαμε χατζιδακικής αισθαντικότητας σήμερα δεν τη λέμε τίποτα γιατί δεν έχουμε πήχεις να βάλουμε να μετρηθούν οι νέοι άνθρωποι. Ένα πιάνο και μια ωραία φωνή αρκούν για ένα μικρό θαύμα. Για να περπατήσει όμως ο καλλιτέχνης χρειάζεται ρεπερτόριο. Ποιος θα γράψει γι αυτό το νέο παιδί; Εντάξει μη σπρώχνεστε, γνωρίζω πως υπάρχει ένδεια δημιουργών νέων, οι συνθέτες είναι ελάχιστοι, οι περισσότεροι οδεύουν στην τραγουδοποιΐα. Κι εκείνοι που είναι μόνον τραγουδιστές τι θα κάνουν; Οι παλιότεροι συνθέτες επαναπαύονται στις φωνές που τους έχουν κρατήσει όρθιους. Θα ρισκάρει κανείς; Για όποιον ενδιαφέρεται ο νεαρός λέγεται Γιώργος Νικητόπουλος και παλεύει μόνος του στήνοντας μικρές μουσικές παραστάσεις όταν και όπου μπορεί.

Προϊστορικά ερωτηματικά καταδικασμένα να μείνουν αναπάντητα. Αλλά αναρωτιέμαι: αν έζησε ήδη κανείς εδώ τον Παράδεισο στάθηκε τόσο τυχερός που η ερώτηση την οποία θέτει -ιι έχει μετά;- μήπως φαντάζει στα αυτιά ημών των υπολοίπων ως ύβρις; Εμείς με την κόλαση εέουμε πάρε δώσε, την μέσα και την έξω κόλαση, τους δαίμονες που χαϊδεύουν τα μαλλιά μας τις λευκές νύχτες μιας ολόκληρης ζωής, τα πικρά λόγια που χαράχτηκαν στο δέρμα μας σαν αριθμοί σε χέρια κρατουμένου σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αλλά να μην χαλάσω την τόσο σπάνια ευτυχία ενός τραγουδιού. Λοιπόν: Μετά τον παράδεισο έχει μιαν αίθουσα αναμονής για την πτήση μας σε μια καινούργια αθωότητα

Ηχογράφηση του 1987 από την εκπομπή της Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου στην τηλεόραση της ΕΡΤ Πρόβα. Το δώρο που μας έκανε ο κ. Πάνος Μιχαήλ και το οποίο όπως θα έχετε καταλάβει πρόκειται να το λιώσουμε από τις μεταδόσεις. Μέσα σε ένα ονειρικό ηχητικό περιβάλλον η Λένα Πλάτωνος έχει στήσει μιαν εφιαλτική ιστορία. Με τον άνθρωπο που δεν έχει φίλους συγγενείς δουλειά της προκοπής και επιπλέον δεν έρχεται ποτέ το τρένο που περιμένει. Μαζί πάνε όλα αυτά, πακέτο, αλυσίδα. Τα προκαλούμε ή μας προκαλούν; Είναι ένα ερώτημα. Όπως και νά 'χει μου θυμίζει τον ήρωα του βιβλίου του Εμμανουέλ Καρέρ ο Εχθρός που μιλάει για έναν άνδρα που επί 18-20 χρόνια έφευγε από το σπίτι του κάθε πρωί, χαιρετούσε την οικογένειά του και πήγαινε στην εργασία του. Μόνο που… ήταν άνεργος. Περιπλανιόταν για ώρες στην πόλη του και την ώρα που κανονικά θα σχολούσε ΑΝ εργαζόταν, επέστρεφε στους δικούς του. Η αλήθεια όμως κάποτε άρχιζε να πλησιάζει, η αποκάλυψη είχε αρχίσει να διαφαίνεται. Ένα απόγευμα λοιπόν γύρισε σπίτι και τους δολοφόνησε όλους, γυναίκα και παιδιά, δεν θυμάμαι αν στη συνέχεια αυτοκτόνησε και ο ίδιος. Αυτός που είχε κάνει αίθουσα αναμονής την πόλη του, αναμονής της ίδιας του της ζωής. Το τραγικότερο είναι ότι ο Καρέρ βασίστηκε σε πραγματική τραγωδία που εκτυλίχθηκε στη Γαλλία κατά τη δεκαετία του 1990. Γι αυτό σας φωνάζω. Όταν βλέπετε ανθρώπους εντελώς μονάχους μέσα κι έξω τους ,μην τους μιλάτε απότομα ή περιφρονητικά. Στην καλύτερη περίπτωση θα τους πληγώσετε επαναφέροντάς τους στην πραγματικότητα. Στη χειρότερη… Στη χειρότερη θα απασφαλίσετε την ανθρώπινη χειροβομβίδα στην οποία έχουν μετατραπεί και μπορεί να πάρουν κι εσάς τα σκάγια.

Στίχοι-μουσική Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης στην ερμηνεία η Μαρία Παπαγεωργίου. Αδέσποτοι ακόμα. Έχουν ολοκληρώσει σχεδόν το δίσκο τους στο στούντιο ιδίοις αναλώμασι και ψάχνουν εταιρεία για την έκδοση και διακίνηση. Κοιτάξτε και για καμιά εφημερίδα ρε παιδιά. Θα μου πεις ποιος θα ρισκάρει την κυκλοφορία του με τόσο νέα παιδιά όταν ακόμα κι ο Μιχάλης Χατζηγιάννης δεν έφερε τα αναμενόμενα νούμερα στην εφημερίδα που τον κυκλοφόρησε. Κανένας. Αλλά κάντε μια ερώτηση, ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί να βρεθεί κανένας τρελός, κανένας πυροβολημένος που θα τον σκοτώσουν έτσι κι αλλιώς Δευτέρα χαράματα μόλις δουν τις κυκλοφορίες. Μην το βάζετε κάτω, σας ακούν στις συναυλίες που δίνετε, σας ακούν στο διαδίκτυο που έχετε ανεβάσει κάτι ωραία βίντεο άρα… υπάρχετε. Και πώς θα ζήσετε; Ααααα μην τα θέλετε και όλα δικά σας πια.

Παίζει το Πέλαγο ειναι βαθυ με την Αλεξάνδρα
Τω καιρώ εκείνω οι εταιρείες άμα δεν είχαν καινούργιο υλικό να δώσουν σε φωνές που πίστευαν τους έδιναν να κάνουν επανεκτελέσεις με ρεπερτόριο τέτοιου επιπέδου. Θα μου πεις τώρα και τι απέγινε η Αλεξάνδρα; Ποιος ασχολήθηκε μαζί της; Της έγραψε κάποια τραγούδια ο Νότης Μαυρουδής κι έκτοτε ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Αλλά εδώ μπαίνουμε σε άλλα μονοπάτια που δεν είναι της παρούσης. Θα σας βάλω τώρα ν' ακούσετε ένα τραγούδι που έφτιαξαν τρία νεότατα παιδιά κι είναι και το πρώτο τους. Για να τους δώσουμε μιαν Ευκαιρία.

Να τα τα παιδάκια! Εμφανώς πρωτόλειο το κομμάτι αλλά και εμφανέστατα με προδιαθέσεις άριστες για μια διαδρομή ενδιαφέρουσα κατ' αρχάς στο τραγούδι. Θα δούμε. Προσωπικά γοητεύτηκα από τη φρεσκάδα που βγάζει την αγία απλότητα για να μην πω και την βαριά λέξη: την αθωότητα. Οι δράστες τώρα είναι: στη μουσική Μιχάλης Ανδριτσόπουλος, τραγούδι Βίκυ Γκριτζά και λόγια Ειρήνη Σκριμιζέα. Παιδί κι αυτό του Ιατρείου ασμάτων η Ειρήνη με τίμησε με την εμπιστοσύνη της να έχω στα χέρια μου αυτή την πρώτη τους φωνή στον κόσμο. Άντε μικρά στρωθείτε στη δουλειά. Θα σας περιμένουμε.

 Παίζουν οι Μέλισσες με τη Φωτεινη Βελεσιώτου
Νομίζω ότι αυτό το τραγούδι ανήκει σίγουρα στα τρία άντε πέντε καλύτερα τραγούδια της χρονιάς που τελειώνει. Προέρχεται από τον ωραίο ούτως ή άλλως δίσκο του Γιώργου Καζαντζή Ίσαλος Γραμμή και το ερμηνεύει μοναδικά η νεαρή κυρία Φωτεινή Βελεσιώτου. Τραγούδι που θα μείνει. Καιρός ήταν να βρεθεί κάτι. Κι αφού όλο στις σχέσεις το γυρνάμε ας κάνουμε μια κυνική έξοδο.

Παίζει το 1-0 με τον Γιώργο Νταλάρα
Μας στήριξες πάλι Κώστα Τριπολίτη. Τι πάω και χαπακώνομαι για να μην είμαι θλιμμένη και δεν κάθομαι ενα βράδυ ν' ακούσω όλα τα τραγούδια που έχεις γράψει σερί, Μες στο κέφι θα είμαι το άλλο πρωί. Θα γελάω τόσο πολύ που σύντομα θα με πάρουν οι άνθρωποι με τις άσπρες στολές.

Ως εδώ γι' απόψε, με το οργανικό κομμάτι που έγραψε ειδικά για την εκπομπή η Μαρία Παπαγεωργίου. Το ιατρείον ασμάτων, ο φύλακας διάβολός σας, θα ξανανοίξει την επόμενη Τετάρτη ακριβώς τα μεσάνυχτα. Από τη Στέλλα Βλαχογιάννη που με δικά της λόγια διηγείται τραγούδια άλλων, τον κ. Δημήτρη Καλοστύπη που απόψε εμφανίστηκε ντυμένος κάτι ανάμεσα σε Ποσειδώνα και Άγιο Νεκτάριο αλλα παρ' όλα αυτα φρόντισε επιμελώς τον ήχο μας, το νοσοκόμο βάρδιας Γρηγόρη που πλέον μοιράζεται τα πάμπερς με τη μικρή μς Γιασεμή καλό σας βράδυ, καλή Πέμπτη. Η κυρία Γιάννα Τριανταφύλλη ετοιμάζεται να έρθει στη συντροφιά σας. Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και καμιά φορά-σπάνια, πολύ σπάνια- γελάει κιόλας

Η κόρη της (άλλης) Άννας

Η εκπομπή απόψε είναι αφιερωμένη στο κοριτσάκι που γεννήθηκε την περασμένη Παρασκευή το οποίο μέχρι να του βρουν όνομα θα το λέμε Η κόρη της Άννας για να κλαίω εγώ ή Φωτάκι για να ΜΗΝ κλαίει εκείνο. Πάμε.

Παίζει το Βλέφαρό μου με τον κ. Χρόνη Αηδονίδη

Θα την πω την αμαρτία μου. Είμαι ρατσίστρια. Σε πολλά πράγματα -πλην των εθνικιστικών εννοείται. Τα δύο που με κάνουν πύραυλο σε χρόνο ντε τε είναι, πρώτον, ποιοι έχουν δικαίωμα ψήφου και δεύτερον, ποιοι γεννάνε παιδιά. Το πρώτο το μιλάμε άλλη φορά -αν θέλετε. Το δεύτερο εδώ και τώρα. Όχι δεν είμαι της φιλοσοφίας γιατί να φέρεις ένα παιδί σ' αυτόν τον άθλιο κόσμο. Αν είσαι σωστός, να το φέρεις και να το διαπαιδαγωγήσεις έτσι που να θελήσει ν' αλλάξει τον άθλιο κόσμο. Αλλά επειδή το παιδίον είναι μια πολύ σοβαρή δέσμευση ζωής τρελαίνομαι να βλέπω γονείς που κανονικά θα έπρεπε να είναι υπό συνεχή ιατρική παρακολούθηση, να περιφέρονται στις ταβέρνες και τις αμμουδιές μ' ένα τσούρμο αυριανά τρελά παιδιά. Το Φωτάκι που λέγαμε είναι ένα πάρα πολύ τυχερό παιδί. Γνωρίζω τη μητέρα του και, αν δεν μ' εμπόδιζε το ιατρικό απόρρητο -γιατί κάθε Τετάρτη η κυρία αυτή είναι ασθενής μου- θα είχα να σας πω πάρα πολλά πράγματα άξια λόγου και γνώσεως. Γιατί δίπλα μας δεν κυκλοφορούν μόνο περιττώματα αλλά και σπουδαίοι άνθρωποι οι οποίοι ως εκ της σπουδαιότητός τους είναι σοβαροί και περνούν απαρατήρητοι. Καλώς ήρθες στον κόσμο μας κοριτσάκι, να 'ναι το ταξίδι σου ασφαλές γλυκό και ήρεμο. Έτσι κι αλλιώς έχουμε φτιάξει ήδη μια τεράστια ομάδα περιφρούρησης, ξέρει η μητέρα Άννα. Όσο για σας τους υπόλοιπους τι να σας πω; Ας αρχίσω με μια καλησπέρα.

Καλησπέρα σας.

Από εδώ και κάτω κοριτσάκι αρχίζει ο κόσμος στον οποίο θα ζήσεις κι εσύ. Κι επειδή όλα αυτά θα τα ακούσεις πολλά χρόνια μετά από σήμερα, μπορώ να μιλήσω ελεύθερα. Κατ' αρχάς να σου πω, εμένα μη με παίρνεις κατά γράμμα. Γεννήθηκα καμένο χαρτί και έτσι μάλλον και θα πεθάνω παρά τις εκατοντάδες επεμβάσεις που έχει κάνει στον εγκέφαλό μου η μητέρα σου. Ο φυσικός μου χώρος είναι το σκοτάδι οι τρικυμίες και οι κραυγές αλλά αυτά δεν είναι ο κόσμος για όλους. Υπάρχουν χρώματα κι εσύ θα τα δεις. Υπάρχουν αηδόνια κι εσύ θα τα ακούσεις. Υπάρχουν ταξίδια κι εσύ θα τα κάνεις. Υπάρχει αγάπη κι εσύ θα τη βρεις. Δεν έχεις ιδέα ακόμη καλομοίρικό μου σε τι χέρια έχεις πέσει. Καλύτερα δεν είχαν να σου δώσουν οι θεοί. Αγάπη καλοσύνη και μια καρδιά που χωρά όλους τους λυπημένους του κόσμου, αυτή είναι η κυρία που σε γέννησε. Σταματώ εδώ. Α, μην ξεχάσω. Άννα, την περιοχή της αυταπάτης που μου δίδαξες να την τσιμεντάρεις καλά. Η δική μου Άννα δεν το πρόσεξε κι έπεσα και τσακίστηκα.

Σιγά μην πετύχαινε. Τέτοια κλήση μάλιστα. Αφού μας παρακολουθούν από παντού, δεν το ξέρουμε; Όχι δεν ξεκίνησε κανένα νέο αντάρτικο, μην αλαφιάζεστε οι δεξιοί μην αρματώνεστε οι αριστεροί. Τραγούδι τραγουδάκι είναι πανέμορφο από την παράσταση του Δήμου Αβδελιώδη Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος. Η μουσική και οι στίχοι είναι του Βαγγέλη Γιαννάκη και κύριος ερμηνευτής είναι ο Παντελής Θαλασσινός που ήδη ακούσαμε. Είδες Γρηγόρη η τέχνη! Η τέχνη, λέω, πώς μπορεί να είναι διαχρονική και να αφορά ταυτόχρονα πολλά πράγματα; Μμ δε μιλάς απόψε, βαρύ σε νιώθω. Μέτρησες το εχειν σου και ξαναβγήκες πάμπλουτος κι εσύ και άρχισαν οι ταξικές σου ενοχές. Άντε καλέ, πάρε το Γιασεμάκι και τη Μαίρη και γλεντήστε το στο καινούργιο σου σκάφος. Η ζωή είναι μικρή πικρή μου αγάπη την οποία θα συλλάβει κάποια στιγμή ο Λαμπίρης υπό το βλέμμα της γιαγιάς Αννούσκας μέχρι που θα εμφανιστεί στον πλανήτη ένα κορίτσι αλλιώτικο από τα άλλα. Τι λέω; Ναι. Δίκιο έχεις. Κάποιος πάλι ενεργοποίησε το μίξερ στο μυαλό μου και επήλθε μια σύγχυση. Κάτσε να με κάνω μια επανεκκίνηση μήπως γλυτώσω το μάστορα.

Τελικά πού καταλήξαμε κ. Αγγελάκα; Ταξίδι από γιορτή σε γιορτή ή από πληγή σε πληγή; Δεν θα διαφωνήσω με ό,τι κι αν επιλέξετε αλλά θα ήθελα μια σαφέστερη ομολογώ προσέγγιση. Για να μην σας θέσω το από κτίσεως κόσμου μέγα ερώτημα: Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη; Χημικές ουσίες που εκκρίνονται στον οργανισμό μας όταν κάποιος μας γοητεύει μας αρέσει μας κάνει πρόταση γάμου; Ή μια πεζή τακτική για να έχεις κάποιον που ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ να σε φροντίζει όταν ψιλοτεζάρεις και σου παίρνει και τη σύνταξη μετά; Αυτά είναι θέματα για τραγούδια. Όχι ποιητικά λόγια και βαθιές σκέψεις. Ο ρεαλισμός μπορεί να σκοτώνει τη μαγεία αλλά και η μαγεία σκοτώνει τον ίδιο το μάγο, σύμφωνα με τον φωτεινό παντογνώστη που μου είχαν κάνει δώρο μικρή. Ρε συ Γρηγόρη... κάτι δεν πάει καλά απόψε. Για κοίτα λίγο τα καλώδιά μου, είναι όλα στη θέση τους; Σα ρελέ ασφαλείας που πέφτει συνέχεια αισθάνομαι.

Πάντα πίστευα ότι στα τρίο ο φονιάς είναι ο στιχουργός. Και να που επαληθεύομαι πάλι. Τάχα μου ανάλαφρα αδιάφορα κι ωραία... ένα αεράκι θα φυσήξει στην Αθήνα γράφει ο Γεράσιμος μελοποιεί ο Θέμης και τραγουδά η Νατάσσα και θα μου το κλείσουνε το ιατρείο. Διότι κάθε Τετάρτη -ξεκινώντας από απόψε- θα εμφανίζονται στο Σταυρό του Νότου που σημαίνει ότι εγώ θα περιμένω πελάτη με το δίκανο. Τέλος πάντων. Επειδή κατά κάποιον τρόπο αυτά τα παιδιά τα θεωρούμε και παιδιά του Ιατρείου ασμάτων δεν θα κάνω τα ασφαλιστικά μέτρα εναντίον τους όπως σκέφτηκα με το που το έμαθα. Χαλάλι τους. Έχετε το ελεύθερο ΚΑΙ την ευχή μου . Κάθε Τετάρτη στο Σταυρό του Νότου: Νατάσσα Μποφίλιου, Γεράσιμος Ευαγγελάτος και Θέμης Καραμουρατίδης σ' ένα πρόγραμμα από εκείνα που μπαίνεις άνθρωπος και βγαίνεις κομμάτια. Καλή επιτυχία παιδιά. Πάρτε τους την καρδιά στα ίσια. Τελικά αυτό το τρίο έγινε η εμπροσθοφυλακή της γενιάς του 2010 και θ' ανοίξει το δρόμο και για τους υπόλοιπους. Α ρε Βλαχογιάννη, χαντάκι που σε περιμένει.

Να και η κοντράλτο της νέας γενιάς. Η Μαρία Παπαγεωργίου. Ακυκλοφόρητο παιδί και αυτό. Ο κύριος που της τα γράφει αυτά, ο Αλέξανδρος Εμμανουηλιδης έχει προκάμει να βγάλει έναν δίσκο και τώρα παλεύει να βγάλει αυτόν που περιέχει τους Έρωτες που ακούσαμε, τους Όμορφους κι Ηττημένους που ακούμε πολύ συχνά και μερικά άλλα πανέμορφα τραγούδια. Να σας πω, όσοι είστε του προγράμματος, σημειώστε από τώρα την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, που θα παρουσιαστούν στον Ιανό ο Αλέξανδρος Εμμανουηλιδης και η Δανάη Παναγιωτοπούλου. Τον Αλέξανδρο θα τον εκθέσει δημόσια η αφεντιά μου την κυρία Παναγιωτοπούλου ο ποιητής Γιώργος Χρονάς αν δεν κάνω λάθος. Αλλά θα τα πούμε πιο συγκεκριμένα αυτά όταν πλησιάσει ο καιρός.

Παίζει το κομμάτι Οι φίλοι μας με τον Γ. Κούτρα
Θα το αφιερώσω στον Ινδιάνο Γιώργη που ξέρω ότι τον πληγώνουν κάτι τέτοια. Θα μου πεις καλά κι εσύ θέλεις να τους πληγώνεις τους φίλους; Βεβαίως -είναι η απάντηση. Η δυνατότητα να τους πληγώνω και να με πληγώνουν συνιστά τη φιλία μας. Σημαίνει ότι ξέρουμε ο ένας τα ευαίσθητα σημεία του αλλουνού. Τι είναι φίλοι νομίζετε; Οι άνθρωποι που συναντήθηκαν κάτω από την ίδια λύπη.

Όντως Μανώλη Αναγνωστάκη στο χυμό του δικού σας λωτού γεννήθηκαν νέοι ποιητές. Ακούγεται αισιόδοξο αλλά δεν είναι. Στα δικά σας χρόνια ο χαρακτηρισμός ποιητής ήταν τίτλος τιμής κι ας κάνατε 45 άσχετες δουλειές για να επιβιώσετε. Σήμερα οι ποιητές επίσης κάνουν 45 άσχετες δουλειές και βλέπουν τις πλάτες των ανθρώπων. Οι περισσότεροι εκδότες ζητούν χρήματα για να τυπώσουν 500-600 αντίτυπα τα οποία ούτε καν θα μοιράσουν ό,τι κάνει ο δύστυχος ο γραφιάς από μόνος του, το δε κοινό αρέσκεται στα ρομάντζα ελληνικά και ξένα ή στις ιστορικοφανείς περιπέτειες. Η πεζογραφία περνάει καλύτερες μέρες εμπορικά αλλά κατά τη δική μου εκτίμηση τις καλύτερες μέρες σε ποιότητα τις περνάει η ποίηση και ο ποιητικός λόγος. Εκδίδονται αρκετά αξιόλογα βιβλία και είναι ανέκδοτα πολλά -αξιολογότερα ίσως. Πάντως ποίηση γράφεται, ποιητές έχουμε –δε μιλώ για τα ψώνια. Θα σας διαβάσω ένα κείμενο που δεν ξέρω αν θα πάρει ποτέ το φως της δημοσιότητας αλλά εμένα με γοήτευσε και με συγκίνησε πολύ:

«Εκλεκτοί προσκεκλημένοι»

ξεκίνησε την ομιλία του.

Ήταν περίπου 45, ξερακιανός, με ελάχιστα μαλλιά

κι ακόμα λιγότερα γένια.

Εκεί στάτησε. Δε μίλαγε.

Ξερόβηξε, καθάρισε το λάρυγγά του και...

αποφάσισε να μαγέψει τα πλήθη!

Γύρισε. Κοίταξε επίμονα ψηλά στον ουρανό

και προσκάλεσε την ίδια του τη σκιά που ντροπαλή σφίγγονταν κοντά του.

Έπειτα άναψε κι άλλος προβολέας

και η σκιά ήρθε κι από το άλλο μέρος.

Έτσι,

περιτριγυρισμένος από το γνώριμο πλήθος των δικών του σκιών

εκστασιασμένος από τους δυνατούς προβολείς

περήφανος για τον λόγο που θα έλεγε

αν μίλαγε κι αν τον ακουγε ποτέ κανείς....

Έβγαλε το σουγιά.

.

Η σκιά προσπάθησε να σταθεί όρθια, δίπλα του,

δεν είχε πια χώρο

γιατί

ο ιδιοκτήτης της είχε γίνει ένα με τη γη.

Το κείμενο αυτό υπογράφει ο κ. Γιάννης Αγριγιαννάκης.

Επιστροφή στα νεότερα κλασικά τραγουδισμένα. Το πάθος που πληρώνεται, η πτώση η τελική σου κάθετα, και το σοβαρότερο όλων: σπάζοντας το φράγμα του έρωτά σου και του ήχου. Δεν ξέρω τι λέει ο Τριπολίτης, αλλά σπάζοντας αυτά τα φράγματα Κωστή είδαμε τα πρόσωπά μας με τα αιμοφόρα αγγεία τεντωμένα στο κόκκινο να συνοψίζουν τη γεωγραφία του θανάτου μας. Τα σπασμένα γυαλιά έγιναν τα σκοτεινά κάτοπτρα μιας διαρκούς ανησυχίας που σ' άλλους παίρνει για πάντα τον ύπνο και σ' άλλους την αναπνοή. Το πάθος πληρώνεται έτσι κι αλλιώς. Δεν μιλώ για οικονομική συναλλαγή αλλά για λίτρα αίματος. Μετρητοίς.

Παίζει Το παιδι και οι ληστές με την Σ. Γιαννάτου

Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο τίμιο παραμύθι κι ας είχα πει αυτή τη μάνα φόνισσα μιαν άλλη φορά. Όσο μπορούμε να αναθεωρούμε τις απόψεις μας είμαστε εγκεφαλικά ενεργοί. Θα μου πείτε τώρα, μα καλά, σε θρίλερ θα ζήσουν τα παιδιά μας; Γιατί εσείς τι νομίζετε, ότι θα παίξουν σε μπουλβάρ; Έχει βέβαια σημασία πώς το εννοεί κανείς το θρίλερ. Δεν απαιτούνται οπωσδήποτε φονικά και αίματα διψασμένοι δολοφόνοι και αποτρόπαιοι εκτελεστές. Θρίλερ είναι και ο επαγγελματικός προσανατολισμός που τους ζητιέται εκεί στα 15-16, θρίλερ είναι που θέλουν να γίνουνε φιλόλογοι και μπαίνουν στη σχολή ψυκτικών. Μη το πάω πιο βαθιά και πιο προσωπικά και μιλήσω για τα θρίλερ των ερώτων που τους περιμένουν.

Παίζει το Μην την πιστεύεις την αγάπη με τον Γ. Νταλάρα

Και στο Σεροπράμ πιστεύω επίσης που με κάνει κάθε πρωί να αισθάνομαι ότι υπάρχει η αγάπη. Αλλά μην είμαι και αχάριστη. Μπορεί η χημεία να μου στρώνει λίγο τη νόηση -γιατί από εκεί μπάζω, στο τι εκλαμβάνω ως αγάπη-, αλλά όταν είμαι ψυχολογικά ασφαλής την βλέπω μπροστά μου και την αναγνωρίζω. Θα μ' ανακούφιζε βέβαια αν υπήρχαν και ορισμένα ηχητικά εφέ σε σχήμα λέξεων που εκφέρονται αλλά δεν πειράζει. Δεν είναι όλοι του ομιλούντος κινηματογράφου. Εκείνο που σιχαίνομαι είναι το λεγόμενο…. με τον τρόπο μου. Παιδάκι μου, αν ο τρόπος σου δεν είναι ευανάγνωστος από τον άλλο τι του ζητάς να καταλάβει; Βρείτε μια κοινή γλώσσα, έστω και Σουαχίλι, να το επικοινωνήσετε πριν πάει άκλαυτος τόσος κόπος γι' αυτή τη ρημάδα την αγάπη.

 Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και καμιά φορά πονάει κιόλας!

Μνήμη Κωνταντίνου Μάριου ή με βαραίνουνε οι φίλοι που ξέρουνε πια πώς να πεθάνουν

Παίζει το Δέντρο του Δ. Σαββόπουλου στη διασκευή των Active Member
Μεγαλώσαμε με την ψευδαίσθηση του δέντρου και έτσι εύκολα και γρήγορα βρεθήκαμε στο έλεος της φωτιάς. Είδαμε τους προφήτες μας ντυμένους αρχιερείς ν' αδυνατούν να κοιτάξουν κατάματα το τέλος τους, είδαμε τους αγίους μας να εξαργυρώνονται, να τρελαίνονται ή να πεθαίνουν. Όχι δεν τραγικοποιώ καμία κατάσταση. Τα θεωρώ όλα μαχητά μολονότι ξέρω ποιος θα χάσει όλες, μα όλες, τις μάχες που γίνονται πίσω από την πλάτη του. Ο κύβος ερρίφθη -επί του παρόντος. Είδαμε τα καινούργια ρούχα. Ελπίζουμε να μην ανακαλύψουμε μέσα τους το Μανωλιό πάλι. Καλησπέρα σας.

Παίζει το Λέω να την κάνω σιγά σιγά του και με τον Λ. Μαχαιρίτσα
Σχετικά παλιό το τραγούδι του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα αλλά πάντα επίκαιρο. Δεν ξέρω τι με πειράζει πιο πολύ: Η απογοήτευση που παίρνει κανείς από το πώς διαχειρίζονται τη ζωή τους οι άνθρωποι για τους οποίους ενδιαφέρεται ή η δολοφονική μοναξιά που είναι το τίμημα κάθε ποδηλάτη ο οποίος επιμένει να κάνει τον γύρο του κόσμου των αισθημάτων του εφοδιασμένος μόνο με νερό κι ένα παστέλι; Ακούγαμε με τον Γρηγόρη τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Δεν θα κρύψω πως όσο άκουγα ονόματα που δεν γνώριζα τόσο πιο καλά αισθανόμουν. Μου γεννιόταν μια ελπίδα ότι, ως φρέσκοι, θα έχουν, στην αρχή τουλάχιστον, να κάνουν πράγματα. Περιμέναμε λοιπόν αγωνιώντας κυρίως - εμείς οι δυο φελλοί- για το υπουργείο Πολιτισμού. Άγνωστα πρόσωπα και τα τρία αλλά ο Γρηγόρης στο άκουσμα της δεύτερης υφυπουργού έπαθε ξαφνικά κρίση άσθματος. Πετάχτηκα απάνω τι έγινε ρε παιδί μου τι έπαθες; -Μα δεν ακούς; μου ψέλλισε προσπαθώντας ν' αναπνεύσει. -Ε, άκουσα, τι; -Αγγελική Γκερέκου! λέει ο ξεψυχισμένος -Γιατί, την ξέρεις; -ρωτάω έκπληκτη. Η Άντζελα καλέ, ουρλιάζει ο ασθματικός. Γιατί. το Άντζελα από το Αγγελική βγαίνει; -Όχι από το Παναγιώτης, από πού να βγαίνει Στέλλα, τα 'χασες τελείως πια; -Στην προκειμένη περίπτωση νόμιζα ότι βγαίνει από το Λος Άντζελες -μουρμούρισα κάτασπρη. Έπεσε βαθιά σιωπή στα πεσμένα φύλλα, τόση ανατριχίλα κλπ κλπ. -Κοίτα, του λέω, ας το δούμε θετικά. Εκ παραλλήλου έχουν μπει στη Βουλή κι άλλοι άνθρωποι των τεχνών, όπως ο Γιάννης Βούρος και η Πέμη Ζούνη επιτυχημένοι θιασάρχες του εμπορικού θεάτρου, έχει και το ΚΚΕ τον Καζάκο που αστράφτει και βροντά σαν τον Δία, μήπως φέρουμε και τα μάρμαρα της συχωρεμένης πίσω; Εκεί ο Γρηγόρης μάλλον τσάκισε. Χτύπησε το κουδούνι να έρθει η προϊσταμένη να μου κάνει μιαν ηρεμιστική ένεση. Το μόνο που δεν θυμάμαι είναι αν της είπε να μου κάνει από αυτές που ξυπνάς μετά οι από τις άλλες, τις: δεύτε τελευταίον ασπασμόν.

Παίζει η Μικρή Πατρίδα με τον Παντελή Θεοχαρίδη

Με πειράζει αυτή η αλήθεια. Που ταξίδεψα τον κόσμο μόνο με το μυαλό μου. Άλλες φορές ζηλεύω τρομερά φίλους που έχουν γυρίσει και τις πέντε σχεδόν ηπείρους κι άλλες φορές συμβιβάζομαι ήρεμα με την ιδέα ότι τα δικά μου ταξίδια ίσως ήταν τελικά πιο επικίνδυνα από τα άλλα τα αληθινά. Γιατί έπρεπε κάθε φορά να προσαρμόζω την ψυχή μου στο απολύτως άγνωστο. Θ' αφιερώσω αυτό το τραγούδι σ έναν άνθρωπο του θεάτρου τον οποίο θα είναι πολύ συγκινητικό αν γνωρίζει την ύπαρξη του έστω και ένας από εσάς εκεί έξω. Τον έλεγαν Κωνσταντίνο Μάριο, ήταν σκηνοθέτης ηθοποιός και μεταφραστής. Ήταν ένας ευφυέστατος άνθρωπος ένας αφοσιωμένος καλλιτέχνης που δεν επεδίωξε ποτέ τη δημοσιότητα. Ένα μειονέκτημα είχε: γεννήθηκε έχοντας μέσα του τον θάνατο. Αν η αυτοκαταστροφή έχει διαβαθμίσεις τότε ο Κωνσταντίνος διένυσε όλη τη διαδρομή. Όχι δεν αυτοκτόνησε. Τυπικά τουλάχιστον. Απλώς κατάφερε να πεθάνει. Το έμαθα την Κυριακή από τον φίλο ηθοποιό Γιώργο Κροντήρη τον οποίο επίσης είχα γνωρίσει επί Κωνσταντίνου Μάριου. Όλα αυτά στις πολύ αρχές της δεκαετίας του 1980 που δημοσιογραφικά υπηρετούσα το άλλο μου πάθος, το θέατρο. Ήταν η εποχή που ξεκίνησαν τα περιφερειακά, δηλαδή τα εκτός ιστορικού θεατρικού κέντρου, θέατρα. Από το Έρευνας του Ποταμίτη μέχρι το Έβδομο του Κοραή Δαμάτη, μέχρι το Ασκητικό θέατρο του Κωνσταντίνου Μάριου.

Ήταν ένα νεαρό λιπόσαρκο αγόρι με πυρετό στα μάτια και φωτιά στο μυαλό. Τον εκτιμούσα πολύ. Είχε γύρω του όλο νέους, συνομήλικούς του δηλαδή, ηθοποιούς και ανέβαζαν ζόρικο ρεπερτόριο. Τότε τα ΜΜΕ δεν είχαν ανοιχτές ούτε πόρτες ούτε παράθυρα για το καινούργιο οπουδήποτε στην τέχνη. Επικρατούσε το κριτήριο να αντέξει να καθιερωθεί και βλέπουμε -που κρίνοντας εκ των πολύ υστέρων ήταν πολύ πιο δίκαιο από το άκριτο σήμερα. Στο μεταξύ όσοι ξανοίχτηκαν στα περιφερειακά θέατρα πούλησαν το έχειν και το μην έχειν τους για ένα όνειρο που σε πολύ λίγους έκατσε τελικά. Ο Κωνσταντίνος Μάριος δεν ήταν από αυτούς. Μετά από λίγα χρόνια έχασα τελείως τα ίχνη του, κάποια στιγμή διάβασα ότι ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΔΗΠΕΘΕ του νησιού από το οποίο καταγόταν και δεν θα το αναφέρω καθώς έμαθα ότι έληξε πολύ περίεργα η εργασία του εκεί και ο ίδιος πικραμένος δεν ήθελε να αναφέρεται καν ούτε ως τόπος καταγωγής του. Βέβαια τώρα το νησί τον διεκδικεί σαν τον δικό του Όμηρο αλλά είναι αργά. Δεν θα ωραιοποιήσω καμιά κατάσταση. Ο Κωνσταντίνος από ένα σημείο και μετά έπνιγε τους δαίμονες του μέσα σε μπουκάλια μέχρι που νικήθηκε κατά κράτος. Έφυγε από τον κόσμο πριν από λίγες εβδομάδες καμιά αθηναϊκή εφημερίδα δεν αναφέρθηκε, κανείς δεν τον θυμήθηκε. Η μεγάλη προσωπική ειρωνεία τώρα. Έμαθα πως φεύγοντας για πάντα από το νησί του εγκαταστάθηκε τα τελευταία χρόνια στο Ναύπλιο όπου και ζήτησε να ταφεί. Και δεν το ήξερα τόσα χρόνια να πάω να τον δω! Ήταν από τους ανθρώπους που στα νιάτα μας -γιατί είμαστε ίδια γενιά- με έκανε να πιστεύω ότι θα προχωράγαμε τον κόσμο έστω κι ένα χιλιοστό μπροστά. Δεν πειράζει Κωνσταντίνε. Προχωρήσαμε τους εαυτούς μας χιλιόμετρα βάθος και πλάτος, ο καθένας στην άβυσσό του. Αν μη τι άλλο δεν περάσαμε από τούτο το χώμα απαθείς. Τόσα χρόνια που δεν ήξερα νέα σου απλώς σε θυμόμουν και ρωτούσα αλλά δεν… Τώρα που έμαθα, δεν έχω άλλη επιλογή από το να σε πενθήσω.

Δεν βαριέσαι, έτσι που έγιναν όλα! Μην κρατήσεις χαρακτήρα, κυλήσου στο πάτωμα ούρλιαξε, σπάσε ένα τραπέζι, στην ανάγκη τράβα μαχαίρι αλλά μην κάνεις φονικό. Τράβα μαχαίρι και πήγαινε στον καθρέφτη σου. Έτσι τρελή και αλαφιασμένη δώσε τον όρκο τον ιερό: όποιος με ξαναπληγώσει θα περάσει πάνω από το… πτώμα μου!

Έτσι για ξεκάρφωμα. Ένα ξενόφερτο- που θα 'λεγε σ άλλες εποχές και ο Γιάννης Μαρκόπουλος- τραγούδι μόνο που δεν είναι ξενόφερτο. Ελληνογερμανικό θα το έλεγα με βάση τον Μικρούτσικο και τον Μπρεχτ εν προκειμένω και ολίγον... ιταλικό μιας και είναι ερμηνευμένο από την εξαιρετική φωνή της Μίλβα. Τι εννοώ ξεκάρφωμα. Επειδή είμαι λογοκρατούμενος άνθρωπος και με πονάνε τα λόγια, ακούγοντάς τα ίδια σε μιαν άλλη γλώσσα μου πέφτουν πιο ελαφριά -ας πούμε. Να για παράδειγμα τώρα που το σκέφτηκα μπορώ να ξαναπάω στον τάφο της μάνας μου που έχω να πατήσω μια πενταετία και να της πω χωρίς να χρειαστώ υπογλώσσιο: Άννα –επιτέλους- νον πιάτζερε.

Φρέσκο πράμα, σας άρεσε;. Έφτασε πρόσφατα στα χέρια μου ο δίσκος του άγνωστου σε μένα Φώτη Λαζίδη με τον τίτλο Μέρα πρώτη Μέρα δεύτερη. Θα είμαι ειλικρινής. Έβαλα να τον ακούσω σε προτεραιότητα γιατί είδα ότι συμμετέχουν παλαιοί και νέοι φίλοι μου από την Θεσσαλονίκη. Και για να είμαστε ακόμα πιο ξεκάθαροι λέγοντας φίλοι εννοώ επί επαγγελματικού επιπέδου. Μου άρεσε ο δίσκος. Περιέχει 10 ηλεκτρικές μπαλάντες να τις πω; με πολύ προσεγμένο στίχο και άψογες ερμηνείες. Μόλις ακούσαμε την κυρία Μαρία Φωτίου σ ένα από τα κομμάτια που ξεχώρισα. Ξέρετε η κυρία Φωτίου είναι μια πολύ γενναία γυναίκα. Όταν στα πρώτα μας νιάτα της δόθηκε η ευκαιρία μιας σίγουρης καριέρας στις αθηναϊκές αρένες εκείνη επέλεξε να μεγαλώσει το παιδί που μόλις είχε αποκτήσει. Όταν ήταν έτοιμη από αυτό και θέλησε να επιστρέψει κανονικά στο τραγούδι οι πόρτες δεν είχαν απλώς κλείσει είχαν μετακομίσει και σε άγνωστη διεύθυνση. Άδικο για την ίδια γιατί είναι πολύ καλό χαρτί σαν τραγουδίστρια αλλά, κυρία Φωτίου, σίγουρα δεν είστε εσείς που θα έπρεπε να ντρέπεστε για τις επιλογές σας. Ν' ακούσουμε κάτι ακόμα από αυτόν τον δίσκο;

Αυτός ήταν ο Γιάννης Λεκόπουλος ένα νεαρό παιδί από Θεσσαλονίκη κι αυτός που κυνηγάει με πάθος το όνειρό του. Καθαρόαιμος μπάσος μου ακούγεται --μιλώντας με όρους λυρικού τραγουδιού- και δεν έχουμε και πολλούς σήμερα. Στον δίσκο τραγουδά επίσης ο ίδιος ο συνθέτης καθώς και ο γνωστός και μη εξαιρετέος Μανώλης Χατζημανώλης. Επαναλαμβάνω Φώτη Λαζίδη Μέρα πρώτη μέρα δεύτερη. Ξαναλέω: αν θέλουμε το καινούργιο ας το βοηθήσουμε να κάνει τα πρώτα του βήματα.

Και μιας και πιάσαμε τη γενιά του 2010 μιλώντας για τον κ. Γιάννη Λεκόπουλο να θυμίσω σε όσους δεν το ξέρουν ακόμα. Αύριο Παρασκευή στο προαύλιο του Τεχνόπολις στο Γκάζι θα δοθεί η συναυλία με τα τρία κορίτσια που την εκπροσωπούν δυναμικά. Τη Ρίτα Αντωνοπούλου που μόλις ακούσαμε, την Ελεονόρα Ζουγανέλη και τη Νατάσσα Μποφίλιου. Καλή κίνηση μιας πρόσκαιρης συσπείρωσης δυνάμεων, δεν είναι ώρα τώρα να μπούμε σε λεπτομέρειες αν ταιριάζουν τα είδη που υπηρετούν οι τρεις νεαρές κυρίες. Ας τις αφήσουμε να προχωρήσουν και να εξελιχτούν και εδώ είμαστε να τις κρίνουμε αυστηρότερα όταν θα πρέπει. Άκουσα ότι τα εισιτήρια τείνουν να εξαντληθούν -όσοι ενδιαφέρεστε μην το αφήνετε για τελευταία στιγμή. Το ιατρείον ασμάτων που υποστηρίζει τη νέα γενιά και με αίμα αν χρειαστεί, εύχεται τη μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία σε απήχηση και το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα σε καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Γρηγόρη έχουμε πρόβλημα με το θέμα της Βούλας Σαββίδη. Ο φίλος μου ο Γιάννης ο Αγριγιαννάκης άσκησε ένα είδος βέτο να μοιράζεται την σταθερή αφιέρωση μαζί σου. Κι επειδή άμα τον γνωρίσεις ξέρω πως θα γίνεται αυτοκολητάκια που λέει και μια υφυπουργική ψυχή, λέω να το κάνω. Λοιπόν. Αφιερωμένο το κομμάτι στον Γρηγόρη και στον Γιάννη. Θα μου πείτε τώρα ποιος είναι αυτός ο Γιάννης και που μας νοιάζει εμάς; Εμένα με νοιάζει και πολύ. Είναι ένας βαθύτατα ντροπαλός άνθρωπο,ς ήγουν τουτέστιν δηλαδή σοβαρός άνθρωπος, τον οποίο θα βγάλω στο κλαρί της εκπομπής συν τω χρόνω. Και τότε θα καταλάβετε γιατί πρέπει να μας νοιάζει ο κ Αγριγιαννάκης. Πάντα έχουμε λόγο όταν παρουσιάζουμε πρόσωπα άγνωστα, το ξέρετε. Ναι, ναι, Γιάννη μου το πήρα το μήνυμα, δεν θα επιστρέψω σπίτι μου για κανένα δεκαήμερο μέχρι να με συγχωρέσεις. Αλλά τώρα πρέπει να κλείσω την εκπομπή.

Ως εδώ γι' απόψε, με το οργανικό κομμάτι που έγραψε ειδικά για την εκπομπή η Μαρία Παπαγεωργίου. Το ιατρείον ασμάτων, ο φύλακας διάβολός σας, θα ξανανοίξει την επόμενη Τετάρτη ακριβώς τα μεσάνυχτα. Από τη Στέλλα Βλαχογιάννη που με δικά της λόγια διηγείται τραγούδια άλλων, τον κ. Παναγιώτη Γάκο που φρόντισε τον ήχο μας, το νοσοκόμο βάρδιας Γρηγόρη που άμα βάλεις δίπλα του τη μικρή Γιασεμή είναι ίδιος αλλά με γυαλιά, καλό σας βράδυ, καλή Πέμπτη. Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και ,καμιά φορά, πονάει κιόλας

Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα

Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν. Αυτό δεν σκέφτεστε; Δεν πρέπει όμως. Ποιος είπε ότι το συναίσθημα δεν έχει πολιτική πλευρά; Ποιος νομοθέτησε να μας κυβερνούν οι αναίσθητοι και οι ακαλλιέργητοι; Αν περνούσα από ένα παράπηγμα από αυτά που έστησαν τα κόμματα σε πλατείες και οδούς και άκουγα από τα μεγάφωνα αυτό το τραγούδι, μπορεί και να τους ψήφιζα -εκτός κι αν ήταν παράρτημα των Ες Ες. Δεν είμαι αλαφροΐσκιωτη να πιστεύω ότι στη Βουλή θα έπρεπε να είναι άτομα του αναστήματος ένός Νίκος Γκάτσου μιας Ρηνιώς Παπανικόλα ένός Μάνου Χατζιδάκις- για ν' αναφερθώ μόνον στους εκλιπόντες- ας πούμε, όχι δεν είμαι τόσο τρελή, αλλά θα ήθελα εκείνοι που μπαίνουν να ξέρουν καλά γράμματα κατ' αρχάς και κυρίως, ναι, να έχουν μάτια ολοκαυτώματα γι' αυτή τη χώρα. Θα φάνε -δε μπαίνει θέμα. Αλλά φτιάξτε και κάτι ρε παιδιά με τα ρέστα, ένα δρόμο ένα σχολείο μια γέφυρα. Να εχουμε να σας θυμόμαστε! Καλησπέρα σας.

Ένας Κωστής Παλαμάς από το 1912 κι από τους Καημούς της λιμνοθάλασσας μελοποιημένος και ερμηνευμένος από τον Κώστα Λειβαδά, έτσι, γιατί,, σε πείσμα των μουτζαχεντίν της κακοποίησης της γλώσσας, κόντρα στους βαρβάρους της χειραγωγούμενης σκέψης εμείς, θα ψηφίζουμε τους κάθε είδους ποιητές. Δεν απαξιώνω την πολιτική, θα τρίξουν πολλά κόκκαλα αν το κάνω. Απαξιώνω τον τρόπο με τον οποίο ασκείται όταν έρθει η ώρα να μας θυμηθούν και να ζητήσουν την ψήφο μας, για να βγουν ευθύς αμέσως στα κανάλια και οι περισσότεροι να μιλάνε για ΤΟΝ ψήφο που πήρανε. Δεν καταλαβαίνω γιατί γίνονται αυτές οι συγκεντρώσεις - εντάξει δεν τους παίρνει τώρα για Σύνταγμα, το Πεδίον του Άρεως είναι πιο μαζεμένο-, σε μια εποχή που η τεχνολογία και η τηλεόραση μπορούν να μας απαλλάξουν από όλη αυτή την ποικιλόμορφη ρύπανση. Και για σκεφτείτε, κανείς δεν είχε τα κότσια να κάνει συγκέντρωση στην πλατεία Ομονοίας. Πότε να προλάβουν να εξαφανίσουν όλες τις φυλές του Ισραήλ που «κατοικούν» εκεί. Θα τους τάξουνε ωστόσο κι αυτών των ανθρώπων πράματα κι ας μην έχουν δικαίωμα ψήφου. Μετανάστευση θα το πουν και οικονομική προσφυγιά και θα το αναλύσουν τεχνοκρατικά. Το δουλεμπόριο είναι πεπεισμένοι ότι έχει τελειώσει αιώνες τώρα.

Όπως καταλάβατε άλλα θα λένε τα τραγούδια άλλα εγώ και άλλα θα συμβούν. Ε, ας νοσήσει δημόσια κι ένα βράδυ ο γιατρός, δεν χάλασε αυτός τον κόσμο. Ο κόσμος τον χάλασε. Δυο συνεχή βράδια με πίεση στο κόκκινο κάπου πρέπει να τα εκτονώσω. Δευτέρα είπα να δω τον κ. Λαζόπουλο! 19,5 η μεγάλ η αρτηριακή 10 η μικρή της καρδιάς που μέτρησα μετά. Γιατί; Γιατί θύμωσα πολύ. Στα όρια της προπαγάνδας υπέρ συγκεκριμένου κόμματος ήταν η επιλεγόμενη και σάτιρα που λέει ότι υπηρετεί τηλεοπτικώς, και φυσικά ο ορισμός του δικομματισμού. Δεν θέλω να επεκταθώ γιατί θα πω πολύ πικρά και σκληρά πράγματα και είναι «κατάχρηση εξουσίας» όταν βρίσκομαι στο μικρόφωνο του κρατικού ραδιοφώνου. Έρχεται και η Τρίτη, έλιωσα να ξεματιάζω τον Αντώνη Νικοπολίδη –μόνος του έπαιζε ο άνθρωπος, τι να σου κάνει,, στις 278 αποκρούσεις θα χάσει κα δύο. Νάτη ‘να πάλι η πίεση στα ύψη. Καλά κάνω εγώ Γρηγόρη και παθιάζομαι με τη Γκάνα. Δεν τη δείχνει κανένα κανάλι ποτέ κι είμαι υγιέστατη, τι με βάζεις να τοποθετηθώ επί των ελληνικών γηπέδων κρητικές βαζελοσκώληκα, ε;

Παίζει το Μην κλαίς με τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά
Πόσα χρόνια έχουν περάσει; 25; 30; Και το μπουζούκι του Λάκη Καρνέζη ξεχωρίζει από έτη φωτός απόσταση. Διαμάντι. Και η Μαργαρίτα Ζορμπαλά στα πρώτα της βήματα, στα σίγουρα χέρια του Μίκη Θεοδωράκη και με το εκ Ρωσίας φερμένο βιμπράτο της στο φουλ. Σήμερα το έχει σχεδόν εξαφανίσει κι είναι μια μεγάλη ερμηνεύτρια που δεν αφορά κανέναν στην ελληνική δισκογραφία. Αναρωτιέμαι τι έζησε, τι προδοσίες και τι φονικά, ο Γιάννης Θεοδωράκης που είναι τόσο σκληρός στο θέμα των δακρύων. Έτσι όπως μας τα είπε τα θεωρεί εξ ορισμού κροκοδείλια. Δεν θα τον βγάλω εγώ ψεύτη τον αείμνηστο, θα είχε τους λόγους του για τη συγκεκριμένη σκέψη. Και μιλώ σαν άνθρωπος που έχει πάρει διαζύγιο από τα δάκρυα δεκαετίες τώρα. Αναίσθητη πιστεύω πως δεν είμαι, μια ψιλοαναπηρία στο θέμα αυτό μπορεί και να την έχω πάντως. Το κακό είναι ότιμ ενώ δεν έχω δάκρυαμ άμα δω άνθρωπο να κλαίει σκοτώνομαι.

Σα να σοβαρευόμαστε λίγο λίγο. Τα παγώνια της θάλασσας κ. Ελευθερίου τα ακούγαμε πολλά χρόνια πίσω, μέρες σαν κι αυτές. Τώρα ακούμε τα παγώνια της στεριάς να μηρυκάζουν την πολυμασημένη τους τροφή ενώ η… πραγματική πραγματικότητα με την οποία δεν έχουν καμία επαφή, τρέχει με χίλια στην παραλιακή και πέφτει από τα βράχια στη θάλασσα. Το μεγάλο κακό σ' αυτά που ζούμε είναι ότι η βεντάλια είναι αρχαία και σημαδεμένη. Δεν έχεις κάποιο φύλλο της να διαλέξεις, κάποιο κομμάτι της να ξεχωρίζει να σου δίνει μιαν ελπίδα. Κάτι πήγαν να αρθρώσουν πιο ανθρώπινο οι οικολόγοι κι επειδή έκαναν καλή εντύπωση άρχισαν την άλλη μέρα τα μίντια την μαθηματική υπονόμευση: Καλά τα λένε -έγραψαν οι εφημερίδες και είπαν τα κανάλια- αλλά άμα μπουν στη Βουλή με ποιον θα αθροιστούν σε μια δύσκολη στιγμή; Καταλάβατε; Το γάντι την είχε μέσα τη μπουνιά.

Παίζει το Έπεσε η κυβέρνηση με τον Μανώλη Μητσιά
Ποιος ξέρει τι είχε στο μυαλό του ο Νίκος Γκάτσος όταν έγραφε αυτούς τους στίχους. Εκείνος βέβαια έζησε χρόνια πολύ πιο δύσκολα και άγρια από τα δικά μας, που η αλλαγή κυβερνήσεων είχε και λίγη βία είχε και λίγη νοθεία είχε και μπόλικη εκδίκηση. Κύριε Νίκο άλλαξαν οι καιροί, εκπολιτισθήκαμε. Όταν αλλάζουν οι κυβερνήσεις πια δεν χύνεται αίμα ούτε μεταφορικά ούτε ρεαλιστικά. Άντε τίποτα δυσμενείς μεταθέσεις άντε κάποιες προσλήψεις στον υπερφορτωμένο δημόσιο τομέα, τέτοια πράγματα. Ούτως ή άλλως εκ Βρυξελλών εκπέμπεται το σήμα. Εδώ το εθνικό πρωτάθλημα είναι για σκάνδαλα μικρότητες και εξουσίες περιορισμένων δυνατοτήτων. Για μένα μόνο μία επανάσταση μπορεί να γίνει στην Ελλάδα: το θέμα των δημοσίών υπαλλήλων. Όπως θ' απολυθώ εγώ από τον εκάστοτε εκδότη μου άμα δεν κάνω καλά τη δουλειά μου το ίδιο να γίνει και με τον κύριο του ΟΤΕ της ΔΕΗ κλπ κλπ που για να μ' εξυπηρετήσει πρέπει να χάσω ένα μεροκάματο. Διαφορετικά δε βλέπω να σαλεύει κάτι προς τα εμπρός.

Παίζει ο Επιβάτης με τη Μαρία Φαραντούρη
Ιδού η γνωστή τρομολαγνεία του Κώστα Τριπολίτη. Τέτοια έγραφε το 1981 χειρότερα γράφει σήμερα -τις σπάνιες φορές που το κάνει . Συγγνώμη φίλε Κώστα αλλά έτσι που σ' ακούω μου φαίνεσαι σαν προάγγελος του τηλεοπτικού τυφώνα κιτρινίλας που ενέσκηψε λίγα χρόνια αργότερα και πλέον μας διοικεί κανονικά. Γιατί μπορεί να πηγαίνουμε να ψηφίζουμε και να βγαίνουν κυβερνήσεις αλλά, το έχετε νιώσει στο πετσί σας, τα τηλεοπτικά κανάλια μας κυβερνούν και το εννοώ. Αντί να ψάχνεις τα εισοδήματα της δεκάρας για να ζήσεις βρε Κωστάκη γιατί δεν πας να γίνεις… άνκορμαν; Ωραίο ελληνικό αυτό. Να βγαίνεις να λες ειδήσεις με το γνωστό σου λεξιλόγιο, και εκατομμυριούχος θα γίνεις και η Πετρούλα της πολιτικής δημοσιογραφίας, δηλαδή διάσημος. Έξυπνος άνθρωπος, εγώ πρέπει να στα λέω; Να βγεις στην οθόνη, έτσι μ' αυτή τη φάτσα Μπιν Λάντεν που έχεις, θα πεις δυο τρία τρομαχτικά θα ρίξεις και τις ιατρικές ορολογίες και θα χτυπήσεις κόκκινο στα νούμερα. Θα μας απαλλάξεις κι από όλον αυτό τον γλοιώδη συρφετό που επιμένει να μπει στο κεφάλι μας. Αν δεν το κάνεις για τη φιλία μας κάντο για την πατρίδα κύριέ μου. Αμάν πια.

Τώρα είσαι ψεύτης Κώστα -είναι η βραδιά σου σήμερα, να στα πω δημόσια. Εντάξει, είναι καμιάς 15ετίας το τραγούδι αλλά δεν παύει να λέει ψέματα. Πού την είδες τη φτώχεια, θέλω να μου πεις. Ημέρα ώρα και τηλέφωνο. Ήταν όμορφη ή άσχημη; Ψηλή ή κοντή; Κορμί θανατηφόρο ή αφρατούλα; Θέλω να τη δω ρε φίλε, πώς θα γίνει; Βγαίνεις έτσι στην ψύχρα και μας λες χαίρε φτώχεια; Οχτώ Καγιέν μέτρησα από το σπίτι μου στον Άλιμο μέχρι να έρθω εδώ στην ΕΡΤ, μεγάλη διαδρομή δε λέω, αλλά πολλές και οι Καγιέν σύντροφε. Για ποια φτώχεια μιλάς εσύ που δεν τη βλέπουμε όλοι οι άλλοι; Από τα ανάκτορά σου στην οδό Ιπποκράτους που θεωρείται πλέον και επισήμως η οδός των μεταναστών, θα μας μιλήσεις εσύ για φτώχεια; Θα μου πεις ποιητική αδεία και θα πω εντάξει, αλλά μέρες που είναι να λέμε και καμιά αλήθεια εμείς τουλάχιστον που δεν αθλούμεθα ούτε εντός ούτε εκτός της Βουλής. Πόσο καιρό έχεις να πας στη μαρίνα του Αλίμου; Χάνεσαι από τα ιστιοπλοϊκά. Εγώ πάω, αράζω και χαζεύω τους φτωχούς να μπαίνουν μέσα με τις παρέες τους να τρώνε σούσι να πετάνε το τελειωμένο πούρο στο νερό, όνειρο κατάσταση. Λοιπόν συγκεντρώσου λίγο στην αλήθεια. Σε παρακαλώ.

Άλλοι αλαφροΐσκιωτοι αυτοί. Οι αδελφοί Κατσιμίχα. Ενώ οι παρόμοιοι Κατσάμπα το είχαν πιάσει σωστά το νόημα. Που πάς καλέ έτσι συνειδητοποιημένος; Ποιος σου έδωσε την άδεια να σκέφτεσαι αλήτη τραγουδοποιέ -εις διπλούν εν προκειμένω; Οι τρύπιες σημαίες, ο Κάρολος η υπεραξία η άγρια επανάσταση, τι γλώσσα μιλάτε; δεν καταλαβαίνω γρυ. Δεν ξέρω τι μου λέτε, δε θέλω και να μου μιλάτε κιόλας, μήπως σταμπαριστώ κι εγώ,, γιατί όλα παρακολουθούνται για όλους μας, ξέρουν μέχρι και τι χρώμα εσώρουχο φοράμε, λοιπόν δεν θέλω σκεπτόμενους και συνειδητούς γύρω μου. Θέλω την Άννα Βίσση να τραγουδάει τις Τσούλες. Και αυτό να με εκφράζει. Με τι τύπου λοβοτομή μπορώ να το πετύχω;

Παίζει το Εμένα οι φίλοι μου είναι της Κατερίνας Γώγου
Καλά τώρα ήρθαμε και δέσαμε. Δεν μας φτάνανε τα παλαιοκομμουνιστικά ήρθαν και τα αναρχιλίκια να μας βγει το όνομα και να μας μείνει το μάτι. Δεν ξέρω εσείς ποιους έχετε φίλους και τι σόι είναι. Εγώ τους δικούς μου πάντως…. δεν τους δίνω. Λίγοι και πολύτιμοι και για πάντα κρυφοί. Δεν έχω κι άλλη περιουσία.

Παίζει η Χοντρομπαλού με τη Δέσπω Διαμαντίδου
Αφιερωμένο στην αθανασία του Νίκου Γκάτσου και της Δέσπως Διαμαντίδου, στον σπουδαίο Σταύρο Ξαρχάκο και κυρίως στην πατρίδα που ονειρευτήκαμε πριν μας ξυπνήσουν βίαια, χαράματα, για τη θητεία μας στην πραγματικότητα.

Ως εδώ γι' απόψε, με το οργανικό κομμάτι που έγραψε ειδικά για την εκπομπή η Μαρία Παπαγεωργίου. Το ιατρείον ασμάτων, ο φύλακας διάβολός σας, θα ξανανοίξει την επόμενη Τετάρτη ακριβώς τα μεσάνυχτα. Από τη Στέλλα Βλαχογιάννη που με δικά της λόγια διηγείται τραγούδια άλλων, τους κυρίους Σωτήρη Αρτινό και Βασίλη Κατσαρό που φρόντισαν τον ήχο μας, το νοσοκόμο βάρδιας Γρηγόρη και τη μικρή Γιασεμή, που έχει πάρει όλα τα αντικαταθλιπτικά και τα έχει βάλει στα ράφια των ηρεμιστικών και τούμπαλιν και μας έχει αποτρελάνει εδώ μέσα, καλό σας βράδυ, καλή Πέμπτη. Η κυρία Γιάννα Τριανταφύλλη ετοιμάζεται να έρθει στη συντροφιά σας. Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και, καμιά φορά ,πονάει κιόλας

Το μέλλον έχει περάσει. Πάμε για εκλογές

Έτσι να κάνουμε, θα πέσει η πόρτα, πίστευε η Κατερίνα Γώγου. Άθροιζε όλους τους απελπισμένους, τους κάτω από το όριο της φτώχειας, τους εγκαταλειμμένους και τους καταθλιπτικούς Δεν έγινε έτσι γιατί κανείς δεν έκανε το πρώτο βήμα, Κατερίνα. Φρόντισαν να τεμαχίσουν σε μερίδες πουλιού τον κοινωνικό ιστό ώστε να μην υπάρξει έμψυχο δυναμικό για να σπρώξει την καταραμένη πόρτα. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πολύ για τα εκατομμύρια τηλεγραφήματα email και sms που μου στείλατε διαμαρτυρόμενοι για τον εξαναγκασμό του Ιατρείου Ασμάτων να μην κατέβει ούτε σ' αυτές τις εκλογές. Νομίζω ξεπεράσαμε σε υπογραφές κι εκείνες του μακαριστού -έτσι δε λέγεται;- Χριστόδουλου για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Είμαστε πολλοί και μας τρέμουν -τι να κάνουμε; Αν έχετε κανένα φίλο φαρμακοποιό ρωτήστε τον τι είναι το στάνταρ 1 σε πωλήσεις καθημερινά. Αν δεν σας πει τα αντικαταθλιπτικά να μη με ξανακούσετε, να μου κοπεί η γλώσσα, να πέσω από το Παλαμήδι χωρίς πάρα πέντε. Αλλά, καλοί μου ασθενείς, μην πτοείσθε. Πολιτική δεν είναι μόνο τα κόμματα. Είναι, κατά βάσιν, τρόπος ζωής όπου εκεί μπορείτε να διατυμπανίζετε την ψήφο της διαφοράς σας χωρίς νομικές κυρώσεις. Μια καλησπέρα και πάμε πάρα κάτω. Καλήν εσπέρα σας.

Παίζει το ανεμολόγιο με τον Γιώργο Νταλάρα

Παρατηρώ, Κώστα Τριπολίτη πώς εξελίσσεται αυτό το σπουδαίο τραγούδι που έφτιαξες με τον Θάνο Μικρούτσικο μέσα στα χρόνια. Όταν το πρωτακούσαμε –αρχές δεκαετίας του 1990 ήταν;- νιώσαμε σα να προπονείται στο στομάχι μας ο Μάικ Τάισον. Με τον καιρό ο πόνος έγινε παράπονο, το παράπονο πικρία, σήμερα που το άκουσα για να παίξει απόψε δεν ένιωσα σχεδόν τίποτα! Μου φάνηκε σα να άκουγα απλώς ένα ειλικρινές επιτέλους δελτίο της πραγματικότητας Μια πραγματικότητα φυσικά που σαν πύθωνας μας σφίγγει καθημερινά όλο και περισσότερο αλλά την έχουμε αποδεχτεί, μας είναι οικεία, ξυπνάμε και ξέρουμε: άλλη-μια-ζόρικη-μέρα. Βλέπουμε τα πλυμένα μας να στεγνώνουν απλωμένα στον ανεμόμυλο και δεν ξέρουμε πού να κοιτάξουμε χωρίς ενοχές γιατί όπως λέγαμε και παιδιά: σε πολλά σημεία βάλαμε τα χεράκια μας και βγάλαμε τα ματάκια μας. Το όραμα δεν εμπεριέχεται στο λεξικό των σημερινών νέων και μη με ρωτήσεις ποιος γράφει τα λεξικά, πάντως όχι εμείς. Εμείς αντίθετα και τα ήδη γραμμένα τα λερώσαμε με λάθος αίμα. Για να συνδέσουμε τώρα τη γενιά μας με εκείνη των γονιών μας.

Παίζει το Θα με δικάσει με τη Σωτηρία Μπέλλου

Ήταν μια από τις σπάνιες φορές που μου μίλησε ο Σπύρος -ο οποίος ,σημειωτέον, είχε γνωρίσει όλα τα νησιά της εξορίας, δεν είχε αίσθηση του πόνου στο σώμα του από τα βασανιστήρια και του έμεινε και μια διαρκής αστάθεια στον αυχένα, έτρεμε συνέχεια το κεφάλι του. Αλλά ποτέ δεν μίλαγε γι αυτά και ποτέ βεβαίως δεν θέλησε να τα εξαργυρώσει. Ένα βράδυ λοιπόν δεν ξέρω ποια βαθιά πίκρα του έδωσε αφορμή, έτσι όπως καθόμασταν στο πατρικό, στο σαλόνι, στο Ναύπλιο, γύρισε και μου είπε: μας ζήτησαν τα νιάτα μας, τα δώσαμε. Μας ζήτησαν να στερηθούμε τις σπουδές μας για να βγούμε στο βουνό, το κάναμε. Μας ζήτησαν ο,τι υλικά αγαθά είχαμε, τα δώσαμε. Μας ζήτησαν τα καλύτερά μας, ηλικιακά, χρόνια, τα παραχωρήσαμε Και δεν μας επέστρεψαν ποτέ, Στέλλα, ούτε ένα δάκρυ. Από εκείνα που χύσαμε εμείς αλλά κι από τα περισσότερα που έτρεξαν από τις οικογένειες τις οποίες αφήσαμε πίσω μας -γονείς κυρίως κι αδέλφια. Η απογοήτευσή του ήταν μαρμάρινη. Μ' αυτόν τον βαθύ καημό έφυγε από τη ζωή στα 74 του χρόνια.

Μας έκανε την καρδιά χίλια κομμάτια η κυρία Βούλα Πατουλίδου σ' εκείνους τους περίφημους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δε μιλώ για το πρώτο χρυσό μετάλλιο μετά τον Σπύρο Λούη που κερδίσαμε -χωρίς να το υποτιμώ καθόλου. Το μαχαίρι που μας έμπηξε στο στήθος η νεαρή τότε Βούλα ήταν η ιστορική της πλέον δήλωση: Για την Ελλάδα ρε γαμώτο και το άχτι με το οποίο την είπε στις τηλεοράσεις όλου του πλανήτη. Κι ήρθε μετά από λίγα χρόνια η Αφροδίτη Μάνου μ ένα καταπειραγμένο ζεϊμπέκικο να θέσει το ερώτημα που μας τρώει όλους: Για ποιαν Ελλάδα ρε γαμώτο; Τα είπε πριν το τραγούδι να μην τα επαναλαμβάνω Συνειδητοποιημένος καλλιτέχνης από μικρή η Αφροδίτη Μάνου είχε και έχει κι αυτή τα δικά της καλοακονισμένα μαχαίρια για την καρδιά μας. Τη Δευτέρα που έβλεπα το ντιμπέιτ των 6 με μια παρέα, σάλεψα κάποια στιγμή, και τους είπα: σηκωθείτε βγάλτε μου εισιτήριο θα φύγω με τις Νύφες του Παντελή Βούλγαρη για Αμέρικα να παντρευτώ κανέναν υπερήλικα πλούσιο ομογενή. Εκείνοι γέλαγαν μέχρι πρωίας αλλά εμένα το στομάχι μου έτρεχε προς τη νεύρωση με χίλια. Δεν απαξιώνω την πολιτική -ούτε να το σκεφτείτε. Κι αν είχα κάτι να υπερασπιστώ σας ορκίζομαι πως θα το έλεγα δημόσια κι ας γινόταν ό,τι ήθελε που είμαι στο κρατικό ραδιόφωνο περαστική πλην απολύτως ελεύθερη και ομιλητική, δεν μ' ενόχλησε ποτέ κανένας. Δεν έχω κάτι προς υπεράσπισιν, προσωπικά. Με συγχωρείτε.

Δώδεκα ρούσικα λαϊκά τραγούδια! Καθόταν ο Γιάννης Ρίτσος και μετέφραζε, μερικές φορές μάλιστα και σε… βαριά δημοτική- μισεμούς κι αντάμωσες λ.χ.-, μετέφραζε ο ποιητής την παράδοση από τα τοπία των οραμάτων του για να μάθουμε κι εμείς, νέοι εκείνα τα χρόνια της μεταπολίτευσης Μάθαμε; Όσοι θελήσαμε ναι, μάθαμε και του χρωστάμε. Και τι φτιάξαμε εμείς οι τότε τόσο νέοι; Ωραία πράματα. Προχώ. Στη δεκαετία του 1990 φτιάξαμε τους γιάπηδες που έγιναν πάμπλουτοι πουλώντας μας τσιχλόφουσκες για μπαλόνια που δεν σπάνε και στη δεκαετία που διανύουμε τα γκόλντεν μπόις, τους μάγκες των παιχνιδιών με την οικονομία δηλαδή που φροντίζουν η ήδη ανοιχτή ψαλίδα ανάμεσα στις δυο εναπομείνασες κοινωνικές τάξεις να φτάσει στα όριά της, να σπάσει αν χρειαστεί. Είσαι φτωχός; Πάρε τη σφαίρα σου και κάτω. Στο χώμα. Αχ μακρινός ήταν ο δρόμος Γιάννη Ρίτσο και Μαργαρίτα Ζορμπαλά και δεν είχαμε έναν Τειρεσία έναν Κάλχα να μας πει που θα μας έβγαζε. Με απλά λόγια: την πατήσαμε.

Κι αυτή, η Δανάη Παναγιωτοπούλου, είναι μια από τις φωνές των εντελώς νέων παιδιών, των παιδιών μας δηλαδή. Φωνή πολιτική αλλά με διαφορετικό τρόπο. Κάτι τέτοια με κάνουν αισιόδοξη. Όταν βλέπω πως συνεχίζουν να γεννιούνται μυαλά ελεύθερα και εργατικά, λέω: δεν μπορεί, κάτι θα συνεχιστεί από την γραμμή του αίματος στην οποία βαδίσαμε τόσες γενιές. Ν' αφήσουμε λίγο την πολιτικομανή διάθεση και ν ακούσουμε για τον καιρό που μας έχει τρελάνει με τα τερτίπια του; Για πάμε ένα Δελτίο Καιρού.

Καλέ τι δελτίο είναι αυτό; Ούτε ένα γυμνό, ούτε ένα σεξουαλικό υπονοούμενο, ούτε ένα ραντεβού κλεισμένο στον αέρα; Εμ δεν θα κάνουμε έτσι ακροαματικότητα Με τους Χαΐνηδες περιμένεις να προκόψεις επαγγελματικά, γιατρέ; Καλά, άμα ξυπνήσεις έλα να με βρεις, σού 'χω κάτι νέα χάπια 8ης γενιάς που θα σε προσγειώσουν μια χαρά στον πλανήτη πραγματικότητα

Εντάξει τώρα τίναξα τα νούμερα στον αέρα. Άμα παίζεις το Κυριακή στην επαρχία -που, συμπληρώνω εγώ, βγαίνει ο Χάρος παγανιά- με τον Αργύρη Μπακιρτζή, τα ποσοστά σου χτυπάνε ταβάνι. Είμαι λίγο ανταγωνιστική απόψε ή είναι ιδέα μου; Για να συνέλθω και να σας πω για ένα βιβλίο που θα πρότεινα να διαβάσετε. Το μυστικό της άτυχης πέστροφας ή Η Βίβλος της αμφιβολίας είναι ο τίτλος του, Γιώργος Παναγιωτάκης ο παντελώς άγνωστός μας συγγραφέας και εκδόθηκε φέτος από τον Κέδρο. Μου το πάσαρε ο φίλος μου ο Μίλτος με τον οποίο δεν πολυταιριάζουμε στα γούστα και συγχωρήστε με που θα το πω κ. Παναγιωτάκη έπιασα να το διαβάζω όταν είχα τελειώσει όλα τα άλλα και ενώ περίμενα την καινούργια παραγγελία. Ακριβώς εκεί μου την είχατε όμως στημένη εσείς! Γιατί από την πρώτη σελίδα κιόλας αγκιστρώθηκα στο δόλωμά σας και το ρούφηξα το μεγαλούτσικο βιβλίο σας μέσα σε τρεις μέρες. Διαβάστε το. Ο άνθρωπος είναι μεγάλος παραμυθάς, αυθεντικός, και είναι και νέος από ό,τι είδα στο βιογραφικό του. Όχι δεν είναι για παιδιά ούτε γι' αυτούς που παιδιαρίζουν Είναι ευφυές, έχει πολύ χιούμορ και ο συγγραφέας του χωρίς να ποιητικίζει, ρεαλιστική γραφή επέλεξε, ζωγραφίζει μέσα στις σελίδες του έναν απίστευτο κόσμο. Κύριε Παναγιωτάκη είναι απρέπεια αυτό που θα κάνω τώρα αλλά δεν μπορώ να κρατηθώ. Θα πω την τελευταία φράση του βιβλίου σας, δεν είναι σα να λέω το δολοφόνο σε αστυνομικό αλλά μοιάζει. Λοιπόν το βιβλίο τελειώνει με την εξής φράση: όνειρα είμαστε κι άλλοι μας ονειρεύτηκαν. Ποιος είπε ότι ΔΕΝ θα το διαβάσει;

Παίζει το Θαλασσινή αναφορά με τη Μαρία Σουλτάτου
Αφιερωμένο στον κ. Θεοδόση Βαφειάδη που δίνει μάχες ομηρικές εκεί πάνω στη Θράκη υπερασπιζόμενος με χίλιους τρόπους το καλό ελληνικό τραγούδι. Μια ωραία συνέντευξη που πήρε από την εξαίρετη κυρία Μαρία Σουλτάτου μπορείτε να διαβάσετε στο site: mousikorama.gr/soultatou. Νέο παιδί και ο Θεοδόσης, έμεινε στον τόπο του και πολεμάει να σώσει ό,τι δεν ξεπουλιέται. Κράτα γερά νεαρέ μου φίλε.

Η πολύχρωμη απελπισία των καιρών βοηθάει να εξαφανιστείς. Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θα το πάρει είδηση. Στην αρχή θα πουν της έκοψαν το τηλέφωνο, μετά την έπιασε η κατάθλιψη και κατέβασε τα ρολά και σε κάνα δυο μήνες -αν δεν είσαι πτώμα ώστε να μυρίζεις πλέον- κάποιος θ' ανοίξει το σπίτι σου και θα το βρει άδειο. Κι εσύ; Εσύ που θα είσαι; Αν δεν έχεις πάει στα σύννεφα τότε, πολύ απλά, άνοιξες μια μέρα την πόρτα κι άρχισες να περπατάς για όπου. Και συνεχίζεις.

Παίζει το Θέλω τη μέρα που θα φύγεις με τον Χρήστο Θηβαίο
Από τα ωραιότερα πράγματα που έχει γράψει μέχρι σήμερα ο Οδυσσέας Ιωάννου. Κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις -για να φύγεις δηλαδή- να είναι σα να μ' αγαπάς. Δε νομίζω ο χωρισμός να έχει άλλο τέτοιο τρυφερό τραγούδι για πάρτη του. Ούτε αίματα ούτε φωνές ούτε καν δάκρυα. Θα μου πεις ότι ο άνθρωπος περιγράφει το πριν –όπως στις διαφημίσεις. Το μετά, το γαία πυρί μιχθήτω που θα συμβεί 9 φορές στις 10 όταν η πόρτα θα έχει κλείσει και θ' ακούγονται τα βήματα που απομακρύνονται, θα μας το πει κάποια άλλη φορά. Αλλά το βρίσκω πολύ γενναίο έτσι που το πήγε το θέμα ο κ. Ιωάννου. Ούτως ή άλλως το μετά, είναι του καθενός αίμα. Συμπεριλαμβανομένου κι εκείνου που έφυγε.

Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και καμιά φορά πονάει κιόλας